وقتی چهره‌هایی چون براندون وایچرت، تحلیلگر مسائل نظامی و ژئوپلیتیک، با صراحت از تمایل عریان دونالد ترامپ برای استفاده از تسلیحات هسته‌ای علیه ایران سخن می‌گویند و اذعان می‌کنند که واکنش‌های شبکه‌ای احتمال وقوع چنین فاجعه‌ای را تایید می‌کند، ما با بحرانی تمام‌عیار در عقلانیت سیاسی جهان روبرو هستیم.
قدرتی که به بهانه واهی جلوگیری از ساخت بمب اتم توسط یک کشور، خود شمشیر اتمی را بالای سر میلیون‌ها انسان بی‌گناه می‌گیرد، بزرگ‌ترین پارادوکس تاریخ بشریت را رقم زده است: کسی که با انگیزه نابودی، مدعی نجات جهان است!
از منظر حقوق بشر و اصول بنیادین اخلاقی، این رویکرد به معنای فروپاشی کامل کرامت انسانی در نظام بین‌الملل است. حقوق بشر در وهله نخست یعنی حق حیات، یعنی صیانت از زندگی مردمی که دهه‌ها تحت تحریم ، فشارهای اقتصادی و سایه سنگین تهدیدهای نظامی را تحمل کرده‌اند، اما هرگز از پای ننشسته‌اند. آیا کشتار دسته‌جمعی میلیون‌ها انسان بی‌گناه، از پیر و جوان و کودک، راه درستی برای دفاع از صلح جهانی است؟
کدام قانون انسانی، اخلاقی اجازه می‌دهد به بهانه مبارزه با یک خطر احتمالی و فرضی، فاجعه‌ای قطعی، نسل‌کشی و فلاکتی جبران‌ناپذیر بر سر یک ملت آوار شود؟ این تفکر، دهن‌کجی آشکار به انسانیت و تایید قانون جنگل در قرن بیست و یکم است.
از نگاه حقوق بین‌الملل عمومی و قواعد آمره جهانی، تهدید به استفاده یا کاربرد سلاح‌های هسته‌ای نه تنها در تضاد مستقیم با منشور ملل متحد قرار دارد، بلکه مصداق بارز جنایت علیه بشریت است.
دیوان بین‌المللی دادگستری در نظر مشورتی تاریخی خود در سال ۱۹۹۶ صراحتا اعلام کرد که تهدید یا استفاده از سلاح‌های هسته‌ای به طور کلی با قواعد حاکم بر مخاصمات مسلحانه و اصول بشردوستانه ناسازگار است. …
دانلود از کافه بازار
