اتصال نیروگاه‌های تجدیدپذیر

توسعه نیروگاه‌های خورشیدی یکی از برنامه‌های «وزارت نیرو» برای افزایش سریع ظرفیت تولید برق و کاهش بخشی از ناترازی در دوره اوج مصرف است. مزیت این نیروگاه‌ها، در کنار استفاده از انرژی تجدیدپذیر، زمان نسبتاً کوتاه احداث آن‌هاست. مجری طرح توسعه نیروگاه‌های خورشیدی «توانیر» پیش‌تر اعلام کرده بود که یک نیروگاه سه مگاواتی را می‌توان در حدود چهار ماه احداث کرد. اما سرعت ساخت نیروگاه زمانی به افزایش تولید برق منجر می‌شود که شبکه نیز امکان پذیرش برق آن را داشته باشد. اینجاست که مسئله «اتصال به شبکه» آغاز می‌شود. پیش از بهره‌برداری، باید مشخص شود نیروگاه از کدام پست یا خط به شبکه متصل می‌شود، شبکه در آن نقطه چه ظرفیتی دارد و برای انتقال برق چه تجهیزات یا توسعه‌ای لازم است. این تصمیم‌ها مستلزم مطالعات فنی است و نتیجه آن می‌تواند بر هزینه نهایی پروژه اثر بگذارد. از نگاه سرمایه‌گذار، مشکل زمانی جدی‌تر می‌شود که این مسیر طول بکشد. دریافت اطلاعات شبکه، انجام مطالعه اتصال و تأیید نقطه اتصال ممکن است هم‌زمان با پیشرفت پروژه ادامه داشته باشد. در این فاصله، شرایط شبکه نیز می‌تواند تغییر کند و نقطه یا تجهیزات موردنیاز برای اتصال با چیزی که در ابتدای کار پیش‌بینی شده بود، متفاوت باشد. در چنین شرایطی، هزینه اتصال می‌تواند به یکی از متغیرهای مهم و از پیش نامعلوم سرمایه‌گذاری تبدیل شود. ابعاد مسئله را می‌توان در جلسه‌ای دید که بهمن ۱۴۰۴ با حضور مدیران توانیر، «ساتبا» و «شرکت مدیریت شبکه برق ایران» برگزار شد. موضوع جلسه، تسهیل اتصال نیروگاه‌های خورشیدی و بادی در حال احداث با مجموع ظرفیت ۲۷۷۰ مگاوات بود. توانیر پس از این نشست اعلام کرد شرایط اتصال این نیروگاه‌ها فراهم شده و قرار است برای سرعت‌بخشیدن به کار، از ظرفیت فنی شرکت‌های زیرمجموعه توانیر استفاده شود. هدف اعلام‌شده این بود که این پروژه‌ها حداکثر تا تابستان ۱۴۰۵ وارد مدار شوند. هرچند تاکنون آمار تفکیکی و روشنی منتشر نشده که نشان دهد همه این ۲۷۷۰ مگاوات مطابق برنامه به شبکه متصل و وارد مدار شده‌اند، اما برگزاری جلسه‌ای با حضور سه نهاد اصلی صنعت برق برای تعیین تکلیف اتصال این پروژه‌ها نشان می‌دهد که اتصال به شبکه، مسئله‌ای فرعی در روند توسعه تجدیدپذیرها نیست. …