واشنگتن نباید سودان را بحرانی دوردست تلقی کند که رسیدگی به آن را میتوان تا زمان حلوفصل مسائل فوریتر به تعویق انداخت. سرنوشت این کشور بر امنیت منطقهای راهبردی تاثیر میگذارد که خاورمیانه، آفریقا و تجارت دریایی بینالمللی را به یکدیگر متصل میکند. تداوم جنگ خطر گسترش ناامنی به کشورهای همسایه را افزایش میدهد، تلاشهای منطقهای برای مهار گروههای مسلح را دشوار میکند و زمینه را برای رقابت قدرتهای خارجی فراهم میآورد. نگرانی واشنگتن این است که تداوم تجزیه و فروپاشی سودان، بیثباتی را در منطقهای تشدید کند که برای تجارت بینالمللی اهمیت حیاتی دارد. چالش سودان
سودان در موقعیتی راهبردی در امتداد دریای سرخ قرار گرفته؛ یکی از مهمترین آبراههای تجاری جهان که ۱۲ تا ۱۵ درصد تجارت بینالمللی و نزدیک به ۳۰ درصد ترافیک جهانی کانتینری از آن عبور میکند. بیثباتی در این کشور را نمیتوان صرفا مسالهای آفریقایی دانست. این وضعیت مسیرهای کشتیرانی، شرکای منطقهای آمریکا و محیط امنیتی پیرامون کانال سوئز و شاخ آفریقا را تهدید میکند.
ایالات متحده منافع مستقیمی در جلوگیری از تبدیل خاک سودان به پناهگاهی برای سازمانهای افراطی، شبکههای تبهکاری فراملی یا قدرتهای خارجی متخاصمی دارد که در پی ایجاد جای پای راهبردی در نزدیکی متحدان آمریکا، از جمله مصر، اسرائیل، اردن و عربستان سعودی هستند.
ازسرگیری روابط ایران و سودان نشان میدهد که جهتگیری سیاسی این کشور تا چه اندازه میتواند تغییر کند. سودان اگرچه در سال ۲۰۲۱ به توافقنامه ابراهیم پیوست، روند عادیسازی روابط با اسرائیل به دلیل جنگ داخلی متوقف شد. تهران و خارطوم در سال ۲۰۲۴، پس از قطع روابط دیپلماتیک در سال ۲۰۱۶، مناسبات خود را از سر گرفتند؛ روابطی که پیشتر تحت تأثیر حمایت دو کشور از طرفهای مخالف در رقابت ایران و عربستان سعودی قرار داشت. …


دانلود از کافه بازار






































































































































![[دکتر علی ربیعی] شناخت جامعه، شناخت خویشتن](/news/u/2026-11-16/ettelaat-3e7cp.jpg)

























