* وقتی به تیم ملی دعوت شدی، اولین چیزی که به ذهنت رسید چه بود؟
اول از همه خانوادهام. بعد تمام مسیری که طی کردم. من از بیرجند شروع کردم. شهری که طبیعتاً امکانات ویژه فوتبالی ندارد. از سن پایین در فوتبال خراسان جنوبی بازی کردم و همیشه آرزو داشتم یک روز خودم را در سطح اول فوتبال ایران ببینم. آن زمان رسیدن به پرسپولیس برای من خیلی دور به نظر میرسید، چه برسد به تیم ملی. برای همین وقتی خبر دعوت را شنیدم، بیشتر از اینکه هیجانزده شوم، چند دقیقه به گذشته فکر کردم. به اینکه این مسیر چقدر طولانی بوده و چند بار ممکن بود اصلاً به این نقطه نرسم.به مسیر ۳۴ ساعتهای که هر بار باید طی میکردم.
* فکر میکردی روزی بازیکنی که از فوتبال بیرجند شروع کرده به تیم ملی بزرگسالان برسد؟
رؤیایش را با هدف دنبال میکردم. وقتی در شهرستان فوتبال را شروع میکنید، باید چند برابر تلاش کنید تا دیده شوید. خوششانس بودم که در مقاطع مختلف مربیانی داشتم که کمکم کردند و بعد هم فرصتی ایجاد شد که به فوتبال تهران برسم. اول به امید پیکان رفتم و همان یک سال برایم تجربه مهمی بود. بعد به امید پرسپولیس رسیدم و آنجا سطح فوتبال برای من کاملاً تغییر کرد.
* پرسپولیس چقدر در شکلگیری شخصیت فوتبالی تو نقش داشت؟ …
