خداوند را شاکریم که پس از وقفهای نسبتاً طولانی در جلسات مباحثه، بار دیگر توفیق یافتیم تا در راستای ترویج فرهنگ اهلبیت(ع) گرد هم آییم؛ انشاءالله آنچه در این نشستها طرح و گفتگو میشود، مایه خیر و ترویج این فرهنگ باشد و حداقل، برای این فرهنگ، ضرری نداشته باشد. پیش از پرداختن به مباحث علمی، گرامی میداریم یاد و خاطره تمامی اساتید و بزرگانی را که سالیان متمادی در خدمتشان بودهایم و امروز در میان ما نیستند و رخ در نقاب خاک کشیدهاند؛ انشاءالله روحشان در آرامش و جایگاهشان بهشت برین باشد.
مناسب دیدیم برای آغاز بحث، فرازی از نامه ۳۱ «نهج البلاغه» را مطرح کنیم -نامهای مفصل و بلند که حضرت امیرالمؤمنین(ع) خطاب به فرزند بزرگوارشان امام حسن مجتبی(ع) نگاشتهاند- تا هم مایه تبرک و تمتع معنوی باشد و هم بیش از پیش با معارف اهلبیت(ع) آشنا شویم.
مرحوم آیت الله احمدی میانجی میفرمودند اعضای بدن انسان -مانند گوش، چشم و زبان- حقوقی بر عهده انسان دارند؛ از جمله اینکه گوش حق دارد سخنان نیکو و تذکرات عالمانه را بشنود و انسان باید خود را در معرض سخنان فاخر قرار دهد. برترین کلامی که میتوان خود را در معرض آن قرار داد، قرآن کریم و کلام ائمه اطهار(ع) است، در کلمات ائمه، دستورالعملهای ارزشمندی برای زندگی وجود دارد. نخستین شرط شنیدن و پذیرش سخن، امانتداری گوینده و خیرخواهی او در گفتار است. در «نهج البلاغه» هم دو ویژگی وجود دارد که موجب اعتماد به این سخنان، را تقویت میکند: …
