خیابان ناصرخسرو پاتوق داروفروشانی است که در کنار داروهای کمیاب و نایاب، شیشه‌های شربت تریاک را چند برابر قیمت دولتی می‌فروشند زیرا چند ماهی است که این شربت در مراکز دولتی پیدا نمی‌شود.

خیابان ناصرخسرو پاتوق داروفروشانی است که در کنار داروهای کمیاب و نایاب، شیشه‌های شربت تریاک را چند برابر قیمت دولتی می‌فروشند زیرا چند ماهی است که این شربت در مراکز دولتی پیدا نمی‌شود.

بخش قابل توجهی از داروهای ناصرخسرو از مسیرهای قاچاق کشورهای همسایه مانند ترکیه، امارات، پاکستان و هند وارد می‌شوند.

چرخی در بازار ناصرخسرو هم به ما نشان می‌دهد که در کمتر از 10 دقیقه می‌توان به انواع و اقسام داروهای اعصاب و روان دسترسی پیدا کرد. از همان ابتدای خیابان که وارد بازار شوید، از چهره هم که مشخص نباشد، زمزمه‌های زیر لب شما را به سمت داروی مد نظرتان سوق می‌دهد. ویاس، ریتالین، دیازپام، زولپیدوم، میدازولام …

در دل کوچه‌های ناصرخسرو، صدای «متادون متادون» از پشت دکه‌ها و عطاری‌ها تکرار می‌شود‌؛ دارویی که باید در قفسه داروخانه و زیرنظر پزشک مصرف شود، حالا مثل هر کالای دیگری روی پیشخوان بازار آزاد می‌چرخد ارزان، دم‌دست، بی‌نظارت. همین دسترسی آسان، متادون را از «داروی نجات» به «زهر خاموش» بدل کرده است‌؛ رئیس …