بازار
درویشی از همان سال با گروهش، «حامیان طبیعت پارس بهشهر»، برای حفاظت از وزغ تالشی تلاش کرد.
وزغ تالشی آرام حرکت می‌کند و پرش ندارد. در مسیرش از جنگل به آبگیر عباس‌آباد، جاده و موانع ساختمانی ایجاد شده و فنس کشیده شده بود. در روزهایی که خودرو و موتورسیکلت در جاده تردد می‌کردند، بسیاری از وزغ‌ها زیر چرخ آنها له می‌شدند و به آبگیر نمی‌رسیدند. اما نبود خودرو در روزهای کرونا باعث شده بود تعداد زیادی از آنها در جاده حرکت کنند و چون مانعی برای حرکتشان نبود، به‌صورت گروهی دیده شوند.
اما مسئله فقط عبور خودروها نبود. در جاده عباس‌آباد، ساختمان‌های اطراف تالاب و فنس‌هایی که کشیده شده بودند نیز مانعی برای حرکت طبیعی این وزغ‌ها به شمار می‌رفتند. وزغ‌ها برای ادامه نسل به آب نیاز داشتند و وقتی به آبگیر نمی‌رسیدند، چرخه زادآوری آنها قطع می‌شد.
این فعال محیط‌زیست می‌گوید: «بعد از کرونا که جاده باز شد، با توجه به آموزش‌هایی که طی این سال‌ها فراگرفته بودیم، با افراد انجمن خود و محلی‌های دوستدار محیط‌زیست، از آن زمان تاکنون در فصل زادآوری وزغ‌ها که از اواخر بهمن‌ماه به مدت سه تا چهار هفته است، شب‌ها از شش یا هفت غروب تا یک یا دو بامداد با این افراد به جمع‌آوری وزغ‌ها، ریختن آنها در سطل و عبور آنها از جاده می‌پردازیم تا وزغ‌های بیشتری چرخه زادآوری خود را کامل کنند.»
جاده طولانی است و رانندگانی که شب‌ها در این جاده تردد می‌کنند، ممکن است متوجه وزغ‌ها نشوند و آنها را از بین ببرند.
اما مشکل دیگری که این فعال محیط‌زیست عنوان می‌کند، زمانی پیش می‌آید که وزغ‌ها به آبگیر می‌رسند. به گفته درویشی، ماهیان کپور و اردک‌ماهی‌های رهاشده در این آبگیر، انتظار لاروهای آنها را می‌کشند و از آنها تغذیه می‌کنند. درویشی این مسئله را تهدید جدی‌تری برای تمام اقدامات انجام‌شده برای نجات این گونه می‌داند. …
