حفره بوروکراتیک در مسیر تولید

 فاطمه صالحی:  راه‌اندازی یک بنگاه صنعتی در ایران تنها به تامین سرمایه، خرید ماشین‌آلات و آماده‌سازی خط تولید ختم نمی‌شود؛ بخش مهمی از مسیر سرمایه‌گذاری در رفت‌وآمد میان دستگاه‌های مختلف، انتظار برای صدور مجوز، کارشناسی و پاسخ‌گویی نهادهای اداری سپری می‌شود. تجربه صنعتگران نشان می‌دهد این فرآیند محدود به مرحله تاسیس نیست، بلکه پس از آغاز تولید نیز ادامه پیدا می‌کند. در شرایطی که تولید متاثر از متغیرهای کلان اقتصادی است که بی‌ثبات هستند، مساله زمانی پیچیده‌تر می‌شود که زمان انجام این فرآیندهای اداری و بوروکراسی، برای سرمایه‌گذار قابل پیش‌بینی نباشد.

طولانی شدن مسیر شروع یک فعالیت اقتصادی به معنای افزایش فاصله میان «تصمیم سرمایه‌گذاری» و «بازدهی سرمایه» است. هرچه این فاصله بیشتر شود، سرمایه مدت طولانی‌تری خارج از چرخه تولید می‌ماند و هزینه فرصت آن افزایش پیدا می‌کند. در اقتصادی که همزمان با تورم بالا، نوسان قیمت تجهیزات و نااطمینانی نسبت به مقررات مواجه است، زمان‌بر شدن فرآیندهای اداری می‌تواند بر محاسبات اولیه پروژه نیز اثر بگذارد. به این ترتیب، بوروکراسی فقط یک هزینه اداری برای بنگاه نیست؛ بخشی از هزینه واقعی سرمایه‌گذاری است که می‌تواند بر امکان‌پذیری پروژه، زمان ورود به مدار تولید و تصمیم سرمایه‌گذار برای توسعه فعالیت اثر بگذارد.  ۱۴ سال در پیچ‌وخم اداری

مومنعلی خزائی، فعال صنعتی، در گفت‌وگو با «دنیای‌اقتصاد» با اشاره به تجربه خود از فرآیندهای اداری در بخش تولید گفت: فعالیت صنعتی او از سال ۱۳۸۶ آغاز شده و در نخستین گام، برای دریافت زمین اقدام کرده است. به گفته او، صدور جواز تاسیس تا سال ۱۳۹۰ به طول انجامید و در این فاصله، حساب بانکی حقوقی ایجاد و ماشین‌آلات خریداری شد. یک سال بعد نیز واحد به مرحله بهره‌برداری رسید. …