وی ادامه داد: البته کرونا و پس از آن جنگ شرایط بسیار سختی را برای ما رقم زد اما تلاش کردیم دوباره فضا را برگردانیم. در ابتدا، لوکیشنی در باغ بالای باغ فردوس داشتیم که از شهرهای دیگر برای اجرا حمایت میکردیم. از شهرهای جنوبی، خراسان، کرمان، گیلان و خود تهران گروههای زیادی آنجا اجرا داشتند. اما بیشترین حجم اجراها مربوط به گروههای جنوب از جمله چابهار، قشم، بندرعباس، بوشهر و همچنین گروههایی از شیراز بود که آمدند و اجرا کردند. بسیاری از آنها پس از مدتی به اجراهای بالای هزار نفر رسیدند. بنابراین تمرکز اصلی ما بر تمرکززدایی و خارج کردن موسیقی از انحصار تهران است؛ بهطوری که از آرتیستهای شهرهای مختلف حمایت کنیم و اجراها را به جاهای گوناگون ببریم.
این تهیه کننده اظهار کرد: امروز فضا به سمتی هدایت شده که لوکیشن های بیشتری به چرخه برگزاری کنسرت ها اضافه شده اند. مسیری که بنده و همکارانم تلاش کردیم از نگاه متفاوت تری به آن ورود کنیم و نه تنها از استمرار و گسترش آن ناراحت نیستم بلکه بسیار خوشحالم که روند رو به افزایشی داشته است. آنچه ما در دوره جدید پروژه «خانه دوست» غیر از اجراهای موسیقایی در نظر گرفته ایم تمرکز بر توسعه «مارکتینگ» و «برندینگ» موسیقی ایرانی در کشورهای مختلف است. مسیری که اکنون برای سینمای ایران در دنیا جا افتاده اما موسیقی ایرانی با وجود تمام تلاش های زیادی که توسط هنرمندانش انجام گرفته غیر از مواردی انگشت شمار به آن درجه و مقامی که در دنیا شایستگی اش را دارد، نرسیده است. این موضوع نیاز به کار دارد و وظیفه تهیهکنندگان و مدیران هنری است که آن را پیش ببرند. امیدوارم در دوره جدید «خانه دوست» بتوانیم این مسیر را ادامه دهیم.
وی افزود: خوشبختانه این اتفاق کمک کرد که فاصله میان آموزش و اجرای حرفهای پر شود. در گذشته، یک هنرجوی موسیقی پس از گذراندن کلاسها و تمرین در آموزشگاه، ناگهان به صحنههایی مثل برج میلاد یا تالار وحدت میرسید و این وسط، یک خلأ وجود داشت. اما حالا با سالنهای کوچک، اجرا در کافهها، رستورانها و حتی اجراهای خیابانی، آن فاصله پر شده است. بسیاری از هنرمندان خوب ما از همین اجراهای کوچک شروع کردند و به صحنههای بزرگ رسیدند؛ بهطوری که من اکنون کنسرتهای خارج از کشورشان را برگزار میکنم. مسیری که باعث میشود وقتی به استیج بزرگ میرسند، اجرای باکیفیتتر و تأثیرگذارتری ارائه دهند.
این تهیه کننده که طی سال های اخیر با خوانندگان و گروه هایی چون حیدو هدایتی، گروه «بمرانی»، گروه «دریادلان»، «سنگار»، «سون سول» و محمدرضا زمانی همکاری داشته است، تصریح کرد: موسیقی امروز به یک شغل تبدیل شده و تعداد زیادی از خانوادهها و نوازندگان از این راه امرار معاش میکنند. در گذشته در تهران فقط تعداد اندکی اجرا در شب بود و طبیعتاً چهار تیم صدابرداری فعالیت میکردند، اما حالا با پنجاه اجرا، پنجاه تیم صدابرداری، پنجاه سالن و پنجاه مکان برای پیشبینی فروش بلیت داریم. این خودش موسیقی را به شغلی پایدار تبدیل کرده است. البته در دورههای قبل هم موسیقی شغل بود، اما بیشتر مختص به خواننده و گروه اصلیاش میشد درحالیکه امروز بسیاری از نوازندگان و حتی خوانندههای دوم نیز از این فضا درآمد دارند.
وی ادامه داد: من فعلا درباره ایام عادی صحبت میکنم و کاری به دورههای توقف موسیقی مثل کرونا یا زمان جنگ که همه چیز را متوقف کرد، ندارم. در شرایط عادی، موسیقی واقعاً به شغل تبدیل شده است بهطوری که الان با کمبود صدابردار مواجهیم. چیزی که میخواهم بر آن تأکید کنم، پیام به خانوادههاست؛ قبلاً بچهها را به سمت مهندسی یا پزشکی تشویق میکردیم اما امروز صدابرداری، مهندسی استیج، نور و ویژوال، نوازندگی، بهویژه نوازندگی درامز و سینتیسایزر، همه به شغلهای پرتقاضا تبدیل شدهاند. ما در ایران با کمبود نوازنده درامز و سینتیسایزر روبهرو هستیم و نسل جدید میتواند در این مشاغل و همچنین در حوزههایی مثل مدیریت اجرایی، برنامهریزی و تهیهکنندگی فعالیت کند. این حرفهها دیگر محدود به چند نفر نیست؛ بازار بزرگی شکل گرفته که آماده پذیرش نیروهای تازهنفس است. من شخصاً از ورود تهیهکنندگان، مدیران برنامه، مدیران اجرایی، صدابرداران و سالنهای جدید استقبال میکنم، چون این فضا به نشاط اجتماعی کمک میکند.
خسروبیگی که سال گذشته مدیریت برگزاری فستیوال «کاوان» در جزیره قشم را به عهده داشت، در پایان از تلاش و برنامه ریزی خود و گروه اجرایی برای برپایی دوره دوم این رویداد خبر داد و گفت: تمام تلاش بنده و همکارانم این است که بتوانیم شرایط برگزاری دوره دوم فستیوال «کاوان» را در پاییز سال جاری فراهم کنیم و طبیعتا اگر این امر محقق شود قطعا از گروه های شناخته شده حوزه موسیقی همچون رویداد گذشته دعوت خواهیم کرد. کد مطلب 6921084 علیرضا سعیدی
