در فوریهی سال 2002، دونالد رامسفلد – که در آنزمان وزیر دفاع ایالات متحده بود – بهنوعی فلسفهبافی ناشیانه دربارهی رابطهی میان امور دانسته و امور نادانسته دست زد: «دانستههای دانستهای در کارند؛ چیزهایی هستند که میدانیم که میدانیمشان، نادانستههای دانستهای در کار است؛ یعنی چیزهایی هست که اکنون میدانیم که نمیدانیمشان. اما نادانستههای نادانستهای نیز در کار است – چیزهایی هست که نمیدانیم که نمیدانیمشان». هدف این فلسفهبافی توجیه حملهی قریبالوقوع امریکا به عراق بود: میدانیم چه میدانیم (برای مثال، اینکه صدام حسین رئیس جمهور عراق است)؛ میدانیم چه نمیدانیم (صدام حسین چه تعداد سلاح کشتار جمعی دارد)؛ اما چیزهای دیگری هست که نمیدانیم که نمیدانیمشان – چهبسا صدام سلاحهای پنهان دیگری هم داشته باشد که ما پاک ازشان بیخبر باشیم.... اما آنچه رامسفلد فراموش کرد اضافه کند شق چهارم بود، «دانستههای ندانسته»؛ چیزهایی که نمیدانیم میدانیمشان – که دقیقا همان ناخودآگاه فرویدی است، یا به قول زاک لکان، «دانشی که خود را نمیداند». از نظر لکان، ناخودآگاه فضایی غیرمنطقی و غیرعقلانی متشکل از غرایز نیست، بلکه دانشی با چفتوبست نمادین است که سوژه نادیدهاش میگیرد. (ن.ک. به رخداد؛ سفری از دل یک مفهوم، اسلاوی ژیژک، ترجمهی محسن ملکی و بهزاد صادقیان)
دو …


دانلود از کافه بازار







































































