او نمی‌داند پسرش دیگر باز نمی‌گردد، همان پسری که سال‌ها پیش از دست داده و خانواده هنوز نتوانسته‌اند خبر شهادتش را به او بگویند.
پرستو علی عسگرنجاد در یادداشتی، قصه‌ای از یک مادر، یک مزار و دلتنگی بی‌پایان را روایت کرده است، قصه مهوش‌سادات خانوم که در روزگار کهنسالی با فراموشی دست‌وپنجه نرم می‌کند و در میان خاطرات پراکنده‌اش، هنوز جای پسرش را خالی می‌بیند.
در گوشه‌ای از پایتخت، مهوش‌سادات‌خانوم زندگی می‌کند، مادری سالخورده که به روایت نویسنده، قرمه‌سبزی‌هایش هنوز عطر و طعم ویژه‌ای دارد. راز دست‌پختش را کسی نمی‌داند، بعضی‌ها آن را به شناخت سبزی‌های محلی نسبت می‌دهند و بعضی دیگر، شاید به همان تجربه سال‌های طولانی آشپزی، اما پشت این زندگی روزمره و خاطرات آشنای یک خانه، رازی پنهان مانده است، رازی که خانواده سال‌هاست از گفتنش به او ناتوان مانده‌اند.
چند وقت پیش، نوه‌های مهوش‌سادات او را با ویلچر به امامزاده صالح بردند. در حیاط امامزاده، کنار مزار شهیدی گمنام از او خواستند فاتحه‌ای بخواند و دعا کند. مادر سالخورده پرسید اینجا مزار چه کسی است؟
پاسخ شنید که شهیدی گمنام در اینجا آرمیده … …
دانلود از کافه بازار
