هاشمی می گفت؛ اوّل ایران!

این روزها ایران، روزگار سختی را می گذراند. روزگاری آکنده از بحرانهای جاری و آتی، که با تداوم سایه جنگ تحمیلی بر کشور، افق روشنی هم برای عبور از آن در آینده نزدیک دیده نمی شود. در میان امواج مشوّش رسانه های مختلف داخلی و خارجی، هیچکسی هم پیدا نمی شود که به مردم این کشور یک «چه باید کردِ؟» مشخص با مصداق و زمان بگوید که اگر سال ۱۴۰۵ در آتش بلاتکلیفی های ناشی از جنگ تحمیلیِ آمریکا و رژیم صهیونیستی سوخت، آیا لااقل پنجره نجاتی برای آینده ایران ۱۴۰۶ باز خواهد شد تا نسیم امید تازه ای از آن بر جان رنجور و ناامید ایرانیان بوزد؟.

ایرانیانی که دیگر دندان طمع برای رسیدن به چشم انداز بیست ساله ۱۴۰۴ جمهوری اسلامی ایران را از بیخ کنده اند و افق دیگری هم برای سال ۱۴۲۴ نمی خواهند!.ایرانیان فقط می خواهند بدانند ایران ۱۴۰۶ چگونه است؟. آیا دوباره راه هاشمی و «اوّل ایرانِ» او همچون سالهای سازندگی بعد از ۸ سال جنگ تحمیلی از راه خواهد رسید یا بازهم ایران می ماند و شعارهایی که از سال ۱۳۸۴ تا امروز، فقط ۲۰ سال عمر یک کشور و ملت و آینده آن را به تاریکی کشانده است؟!.

هاشمی اگر می گفت؛ اوّل ایران!، دنبال ابرقدرتی نبود، دنبال ساختن کشوری بود که آنقدر آباد باشد که هر ایرانی به ایرانی بودن خودش افتخار کند. مشابه همان قولی که دنگ شیائو پینگ در اوایل دهه ۸۰ میلادی … …