جولیا آر. کارت‌رایت، اقتصاددان، در دیلی اکونومی، نوشت: این واقعیت زندگی بسیاری از نیویورکی‌هاست. این فرسودگی، نتیجۀ قابل‌پیش‌بینی دهه‌ها سیاست مسکن است که عرضه را محدود نگه داشته و ساختمان‌های تحت مقررات کنترل اجاره را به حال خود رها کرده تا فرسوده شوند. بسیاری این وضعیت را به زندگی در شهرهای بزرگ نسبت می‌دهند، اما تجربۀ توکیو نشان می‌دهد که لزوماً نباید چنین باشد.
از اجاره ۴۴۰۰ دلاری در نیویورک تا اجاره ۱۲۷۰ دلاری در توکیو
جمعیت حدوداً ۱۴٫۲۷ میلیون نفری کلان‌شهر توکیو بسیار بیشتر از جمعیت حدود ۸٫۵ میلیونی شهر نیویورک است. با این حال، اجاره‌نشینی در شهری که وسعت آن کمتر از دو برابر نیویورک است، کسری از هزینۀ زندگی در بزرگ‌ترین شهر آمریکاست.
در اواسط دهۀ ۱۹۹۰، اجارۀ آپارتمانی تک‌خوابه در توکیو تقریباً به‌اندازۀ آپارتمانی تک‌خوابه در نیویورک بود، یعنی کمی کمتر از ماهی ۱،000 دلار. تا سال ۲۰۲۵، متوسط اجارۀ آپارتمانی تک‌خوابه در نیویورک حدود ۴،۴۰۰ دلار در ماه بود، در حالی که این رقم برای آپارتمانی تک‌خوابه در توکیو حدود ۱،۲۷۰ دلار بود. ضعیف‌تر شدن ارزش یِن بخشی از این تفاوت را توضیح می‌دهد، اما حتی اگر قیمت‌ها را بر حسب ین محاسبه کنیم، اجاره‌بها در توکیو طی ۳۰ سال تغییر چندانی نکرده، در حالی که اجاره‌بها در نیویورک تقریباً سه برابر شده است. رمز موفقیت توکیو
در نهایت، قیمت مسکن به عرضه و تقاضا برمی‌گردد. پس توکیو چگونه توانسته مسکن را نسبتاً مقرون‌به‌صرفه نگه دارد، در حالی که نیویورک در انجام همین کار با مشکل مواجه بوده است؟ …
دانلود از کافه بازار
