بازار
این شماره به بررسی بحران محیط زیست از منظر اجتماعی، سیاسی و عدالت‌محور پرداخت و کوشید نسبت میان تخریب طبیعت، نابرابری اجتماعی و الگوهای مسلط حکمرانی و توسعه را به بحث بگذارد.
در سرمقاله این شماره با عنوان «آب، زمین، اعتراض؛ نابرابری علیه محیط زیست و ضرورت زایش عدالت‌خواهی محیط‌زیستی»، مجتبی نامخواه به بررسی بحران محیط زیست در پیوند با نابرابری اجتماعی و شیوه‌های حکمرانی پرداخت. این سرمقاله با تمرکز بر مسئله آب و زمین نشان داد که تخریب محیط زیست را نمی‌توان صرفاً حاصل عوامل طبیعی یا ضعف‌های فنی دانست و فهم آن مستلزم توجه به زمینه‌های اجتماعی، اقتصادی و سیاست‌گذاری است. در این متن، بحران‌های زیست‌محیطی به‌عنوان زمینهای برای شکل‌گیری اعتراض‌های اجتماعی مطرح شده و بر ضرورت توجه به عدالت در مواجهه با مسئله محیط زیست تأکید شده است.
فصل نخست این شماره با عنوان «طبقه علیه طبیعت» به صورت‌بندی نابرابری و ظلم ساختاری در عصر بحران محیط زیست پرداخت. در این فصل، با آثاری از محسن قنبریان، سید سعید لواسانی و کوشا گرجی‌صفت و ترجمه‌ای از جان بلامی فاستر، نسبت سرمایه‌داری، استعمار و تخریب طبیعت بررسی شد. همچنین مسئله آپارتاید آبی در فلسطین و تبدیل آب به ابزار سلطه، به‌عنوان یکی از مصادیق برجسته این وضعیت مورد توجه قرار گرفت.
فصل دوم با عنوان «گذار غیرطبیعی به تجدد» به ریشه‌های تاریخی و معرفتی بحران‌های زیست‌محیطی در ایران پرداخت. در این فصل، گفت‌وگوهایی با ابوذر خراسانی، میثم مهدیار و سیدعلی موسوی در کنار یادداشتی از کمیل سوهانی نشان داد که چگونه تجدد شتاب‌زده و تقلیدی، سنت‌های بومی مدیریت آب و زمین را به حاشیه رانده و به گسست جامعه از بوم و اقلیم خود انجامیده … …
