پسرک ۵ ساله ایرانی مجهز به مای‌بی‌بی به آمریکا مهاجرت کرد!

برترین‌ها: همه چیز با یک توییت بامزه شروع شد؛ روایتی از پسربچه‌ای ۵ ساله که چند روز پیش کوله‌اش را برداشت، به مادرش گفت: «خداحافظ، من دارم میرم آمریکا.» مادر هم که مشغول کارش بود، بی‌توجه جواب داده بود: «خداحافظ.»

چند دقیقه بعد، وقتی مادر متوجه سکوت خانه شد، تازه فهمید خبری از پسرش نیست. جست‌وجو آغاز شد و در نهایت او را دو کوچه پایین‌تر پیدا کردند. وقتی از او پرسیدند اگر گم می‌شدی چه؟ با اعتماد به نفس جواب داده بود: «گم نمی‌شدم، نقشه داشتم!» و بعد برگه‌ای را نشان داد که به گفته خانواده، نقشه مسیر «آمریکا» بود.

اما جذابیت ماجرا فقط به همین روایت ختم نشد. زیر این توییت، صدها کاربر از تجربه‌های تقریباً مشابه دوران کودکی خود یا فرزندان و خواهرزاده و برادرزاده‌هایشان نوشتند؛ خاطراتی که نشان می‌داد ظاهراً بسیاری از بچه‌ها، خیلی زودتر از آنچه تصور می‌کنیم، مسیرها را یاد می‌گیرند.

چیزی که بیشتر از همه توجه کاربران را جلب کرد، شباهت عجیب این خاطره‌ها بود. خیلی‌ها نوشتند که بچه‌های دو تا پنج ساله، برخلاف چیزی که بزرگ‌ترها فکر می‌کنند، مسیر خانه مادربزرگ، عمه، دایی، نانوایی یا حتی پارک محله را خیلی دقیق به خاطر می‌سپارند و گاهی بی‌خبر از همه، راه می‌افتند و خودشان را به مقصد می‌رسانند.

کاربری با نام مامان صوفی نوشت: «پسرخاله دوساله‌ام، فقط با مای‌بی‌بی، به مامانش گفت "بای بای، من میرم خونه دایی." مامانش هم فکر کرد شوخی می‌کند. یک ربع بعد دایی‌ام زنگ زده بود که خبر داری بچه‌ات الان خونه ماست؟ دو تا کوچه پایین‌تر را تنها آمده بود!»

آمنه بانو اما از زاویه دیگری به ماجرا نگاه کرد: «خدا خیلی رحم کرده اتفاقی برای بچه نیفتاده. ولی این سؤال پیش می‌آید که چرا درِ خانه باز بوده که یک بچه دو ساله توانسته راحت بیرون برود؟»

میسانا هم خاطره کودکی خودش را تعریف کرد: «دو سه سالم بود، تنها رفتم خانه عمویم. هنوز نمی‌دانم چطور مسیر را پیدا کرده بودم! فقط یادم هست زن‌عمویم همیشه خوراکی‌های خوشمزه می‌داد. البته گوشواره‌هایم را هم در راه دزدیده بودند!»

سامان نوشت: «فقط تصور کنید در را باز کنند و یک بچه با مای‌بی‌بی … …