دیپلماسی ایرانی: اقلیم کردستان که روزی میزبان کنسول‌گری‌ها و میانجی گفت‌وگوهای سیاسی عراق بود، امروز در دل یکی از سنگین‌ترین بحران‌های حکمرانی تاریخ خود قرار دارد. مردم این منطقه در انتظار معیشت بهتر و زندگی آرام‌ترند، اما آنچه روزبه‌روز برجسته‌تر می‌شود، تعمیق شکاف میان دو حزب اصلی حاکم و فرسایش نهادهای مشترک است.
اربیل در سال‌های گذشته نقشی فراتر از یک پایتخت منطقه‌ای داشت؛ نقش میانجی میان گروه‌های سیاسی عراق و کانال ارتباطی با بازیگران منطقه‌ای و بین‌المللی. اقلیم تلاش می‌کرد خود را به‌عنوان قطبی برای دیپلماسی، تجارت و جذب سرمایه‌گذاری خارجی معرفی کند و به موتور توسعه اقتصادی شمال عراق تبدیل شود.
اما امروز دغدغه بخش بزرگی از شهروندان دیگر جذب سرمایه‌گذار یا رشد تجاری نیست؛ نگرانی اصلی، حفظ موجودیت ساختار حکمرانی اقلیم و پرهیز از تکرار تجربه جنگ داخلی دهه ۱۹۹۰ است. این جابه‌جایی در اولویت‌های اجتماعی، گویاترین نشانه عمق بحران است: بحرانی که دیگر به بحث بر سر مناصب محدود نمی‌ماند و خدمات عمومی، معیشت و امنیت اجتماعی را نیز درگیر خود کرده است.
انتخابات پارلمانی ۲۰ اکتبر ۲۰۲۴ (۲۸ مهر ۱۴۰۳) با پیروزی حزب دموکرات کردستان با ۳۹ کرسی و اتحادیه میهنی کردستان با ۲۳ کرسی از مجموع ۱۰۰ کرسی به پایان رسید، اما هیچ حزبی نتوانست اکثریت مطلق تشکیل دهد. اختلاف بر سر توزیع مناصب کلیدی، تشکیل دولت را بیش از دو سال معطل گذاشت و پارلمان پس از جلسه افتتاحیه دسامبر ۲۰۲۴ دیگر نتوانست کوروم تشکیل دهد.
سرانجام در ۴ نوامبر ۲۰۲۶ (۱۴ آبان ۱۴۰۵)، حزب دموکرات با تضمین حضور ۵۲ نماینده — یک نفر بیش از حد نصاب قانونی — پارلمان را بدون حضور رسمی اتحادیه میهنی و جنبش نسل نو فعال کرد. در این جلسه، والا فرید، رئیس فراکسیون حزب دموکرات، با هر ۵۲ رأی به ریاست پارلمان برگزیده شد؛ رامی نوری، نماینده مسیحیان، معاون رئیس و مونا قهوه‌چی، نماینده ترکمانان، دبیر پارلمان شدند. فرید که پیش‌تر نیز در سال ۲۰۱۹ و در شرایط مشابهی به این سمت رسیده بود، بر «دائمی» بودن این هیئت‌رئیسه تأکید کرده و از احزاب تحریم‌کننده خواسته است به مجلس بازگردند. …
دانلود از کافه بازار
