اکنون، حتی کارگرانی که شغل خود را حفظ کردهاند نیز بههیچروی از پیامدهای جنگ در امان نماندهاند. در بخشهای گستردهای از صنایع فولاد، نفت و پتروشیمی، کارگران با تأخیر در پرداخت دستمزد، ردنشدن فهرست بیمه و محرومیت از مزایایی مانند حق جنگ روبهرو شدهاند. برخی از پیمانکاران دستمزد کارگران را سه تا چهار ماه پرداخت نکردهاند و پس از تسویهحساب با پروژه، کارگران را با مطالبات معوق رها کردهاند. همچنین، بسیاری از کارگران و فعالان کارگری معتقدند بخش بزرگی از هزینههای جنگ بر دوش کارگران و مزدبگیران است؛ همان کسانی که حتی هنگام بمباران نیز دست از کار نکشیدند، اما روزبهروز سفرههایشان کوچکتر میشود. جنگ و بیکاری گسترده
در پی آسیب به زیرساختها و صنایع، بیکاری گسترش چشمگیری یافته و مسئولیت دولت نیز در قبال این آسیبها و مسائل معیشتی بیشتر شده است؛ مسئولیتی که گویی خبری از آن نیست. «مازیار گیلانینژاد»، مسئول «سندیکای کارگران فلزکار مکانیک ایران» و نماینده حدود ۲ هزار کارگر پروژهای عسلویه، دراینباره به پیام ما میگوید: «جنگ اتفاقی ناخواسته بوده است؛ نه کشور ما خواهان آن بوده و نه طبقه کارگر. به همین دلیل، وقتی چنین اتفاقی رخ میدهد، باید طبق قانون کار، با آن مانند حوادث غیرمترقبهای همچون سیل و زلزله برخورد کنند. متأسفانه نه حاکمیت و نه وزارت کار چنین رویکردی نداشتهاند.»
او همچنین ادامه میدهد: «بسیاری از کارفرمایان و کارگاههای کوچک در جریان جنگ آسیب جدی دیدهاند. در چنین شرایطی، دولت باید مسئولیت مدیریت وضعیت را بر عهده بگیرد.» …


دانلود از کافه بازار




































































































