این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
افزایش توزیع روزانه بنزین از میانگین ۱۳۸میلیون لیتر در مرداد به ۱۴۵میلیون لیتر و سپس ۱۵۰میلیون لیتر در روز، نشان میدهد فشار بر زنجیره تامین افزایش یافته است. بخشی از این جهش را میتوان به رفتار احتیاطی مصرفکنندگان نسبت داد؛ ابهام درباره سهمیه و قیمت، انگیزهای ایجاد میکند تا مردم زودتر و بیشتر سوختگیری کنند. اما همین رفتار یک تناقض خطرناک ایجاد میکند: ترس از کمبود میتواند خود به تشدید کمبود منجر شود. اگرمیلیونها مصرفکننده برای حفظ سهمیه فعلی یا پیشگیری از افزایش قیمت، زودتر به جایگاه مراجعه کنند، تقاضای کوتاهمدت از الگوی عادی فاصله میگیرد و دولت ناچار میشود برای حفظ جریان عرضه، فشار بیشتری بر ذخایر وارد کند. در چنین شرایطی، ذخیره استراتژیک دیگر فقط یک عدد در مخازن نیست؛ آخرین لایه انعطافپذیری سیستم انرژی است. اگر این لایه در دورهای مصرف شود که بحران هنوز در سطح مصرف روزمره مدیریت میشود، توان واکنش دولت در برابر یک شوک بزرگتر در شرایط حساستر کاهش مییابد. خبر خوب؛ اما نه پایان بحران … روزنامه دنیای اقتصاد / ۱ ساعت قبل
ذخایر استراتژیک؛ قربانی ناترازی؟
وقتی واردات بنزین به هر دلیل-تحریم، محدودیت ارزی یا شرایط جنگی-قابل اتکا نباشد، ذخایر استراتژیک بهطور طبیعی به نخستین ضربهگیر بازار تبدیل میشوند. استفاده مقطعی از این ذخایر برای عبور از یک بحران کوتاهمدت قابل دفاع است؛ اما وقتی برداشت از ذخایر در سال۱۴۰۵ به یک رویه تبدیل میشود، مساله دیگر مدیریت یک کمبود موقت نیست، بلکه مصرفشدن حاشیه امنیت انرژی کشور است. هشدار یک مقام مسوول درباره رسیدن ذخایر به وضعیت «قرمز تیره» دقیقا از همین زاویه اهمیت دارد: ایران در شرایط جنگی، همزمان در حال مصرف بنزین روزمره و کاهش ذخیرهای است که باید برای شرایطی بسیار دشوارتر حفظ شود.
