به نوشته آتلانیک، قبل از جنگ، چین، که بزرگترین واردکننده نفت جهان بود، بیش از کل قاره اروپا و تقریباً دو برابر دومین واردکننده بزرگ، یعنی ایالات متحده، مشتری بشکههای نفت بود. اما، چند هفته پس از شروع جنگ، این کشور به طور ناگهانی خرید نفت خود را به شدت کاهش داد و در نهایت واردات را به نیمی از سطح قبل از جنگ رساند. خبر مرتبط آبهای گلآلود خلیج فارس و سردرگمی بازار | نفت از تنگه هرمز نشت میکند؟ | بازار نفت با ترامپ همسو میشود؟
به نظر میرسد به همین دلیل است که قیمتهای جهانی بسیار کمتر از آنچه کارشناسان پیشبینی میکردند افزایش یافته است. اما این ماجرا نیز رازهای خاصی در بطن خود را دارد. هیچ کس خارج از چین دقیقا نمیداند که این کشور دقیقاً چگونه توانسته نیازهای انرژی خود را با صرف نظر از واردات تأمین کند، و همچنین نمیداند که چرا رهبران پکن این مسیر را انتخاب کردهاند. و هیچ کس نمیداند که این وضعیت تا چه زمانی میتواند ادامه داشته باشد. مخمصه تقاضا
پیشبینی سناریوهای فاجعهبار برای سیستم نفت جهان بر اساس عرضه و تقاضای ساده بود. تا پیش از جنگ، تنگه هرمز روزانه شاهد عبور 20 میلیون بشکه نفت -یک پنجم کل عرضه جهانی- بود. با وقوع جنگ، کشورها راههایی برای جبران بخشی از کاهش ناشی از آن، از جمله آزادسازی بشکهها از ذخایر استراتژیک، پیدا کردند.
اما این راهها برای جلوگیری از شوک قیمتی کافی نبود. اگر تقاضا ثابت میماند، خریداران مجبور میشدند برای تأمین منابع کمیاب باقی مانده، از یکدیگر پیشی بگیرند. …
