۳- توضیح چیستی، چرایی و چگونگی دوری ما از سیره نبوی(ص) نه در بضاعت این قلم است و نه مجال این مقال. ولی فقط برای اینکه باب صحبتی باز شده باشد از تمام منتقدان مفاد تفاهم نامه امضاء شده توسط روسای جمهور ایران و آمریکا، یک تقاضای کوچک دارم که با همان عینک ضد صلح شرافتمندانه، مفاد صلحنامه حدیبیه را هم بررسی و نقد کنند و در نهایت به این پرسش تاریخی، پاسخ دهند که آیا صلح پیامبر(ص) هم از نگاه جنگ طلبان امروز، شرافتمندانه بوده یا خدای نکرده، نبوده است؟!.
۴- برای اینکه کار دوستان منتقد صلح شرافتمندانه امروزی هم راحتتر شود مفاد صلحنامه حدیبیه را عیناً در پی می آورم:
«این است آنچه که محمد بن عبدالله و سهیل بن عمرو بر سر آن صلح کردند:
- آنان توافق کردند که جنگ به مدت ده سال متوقف شود، به گونهای که مردم در این مدت در امان باشند و یکدیگر را آزار ندهند. در این مدت نه خیانت روا باشد و نه دسیسهگری. میان ما (دو طرف) دلهایی پاک و محفوظ خواهد بود.
- هر کس که بخواهد در پیمان و عهد محمد وارد شود، میتواند چنین کند، و هر کس که بخواهد در پیمان و عهد قریش وارد شود نیز میتواند چنین کند.
- هر کس از قریش بدون اجازه ولیّ خود نزد محمد بیاید، محمد باید او را بازگرداند. اما هر کس از یاران محمد نزد قریش برود، قریش موظف به بازگرداندن او نخواهد بود.
- محمد (ص) و یارانش امسال از نزد ما بازمیگردند و سال آینده همراه یارانش نزد ما میآید و سه روز در اینجا اقامت خواهد داشت، مشروط بر اینکه سلاحی جز سلاح مسافر همراه نداشته باشند، که آن هم شمشیر در غلاف خواهد بود!.»
۵- آنانکه به هر علتی راه بر هر تفاهم و توافقی در جمهوری اسلامی می بندند و با تکرار کلیدواژه «تسلیم» از اسلام محمدی(ص) چیزی جز «جنگ» برای مردم نمی خواهند، باید بدانند که به همان میزان که «دفاع» در مقابل تجاوز، امری واجب است، صلح شرافتمندانه و عزتمند هم برای بقای یک نظام اسلامی عین سیره نبوی(ص) است. امروز جمهوری اسلامی ایران ضمن حفظ بقای خود، انسجام ملی و تمامیت ارضی در یک جنگ تحمیلی نابرابر به یک تفاهم نامه شرافتمندانه با ایالات متحده آمریکا رسیده است که طرح مطالبات حداکثری و تحریک احساسات مردم از سوی یک جریان خاص می تواند از «تنگه هرمز» بهانه ای برای آغاز جنگی جدید بسازد، با این تفاوت که اینبار می خواهند، ایران را به سمت آغاز کننده جنگ جدید سوق بدهند. جنگی که اینبار شاید ایران و کشورهای عربی منطقه را به سوی جنگی بی پایان بکشاند و از ایران ۱۴۰۵ کشوری شبیه ایران ۱۳۶۵ بسازد. این بزرگترین «اختلاف نتیجه» میان یک صلح شرافتمندانه با یک جنگ لجوجانه است. امید آنکه به تأسی از سیره نبوی(ص) و مصلحت اسلامی، راه بر سیاستهای مغرورانه ی جنگ طلبانه در کشور بسته شود تا خدای ناکرده موجب تاوان بزرگی برای آینده ایران و ایرانیان نگردد.
۶- حرف آخر هم اینکه هرگز نباید فراموش کنیم که اگر همت دیپلماتهای ما در قطعنامه ۵۹۸ نبود و درایت نظام اسلامی بر پذیرش آن قرار نمی گرفت، شاید با اصرار ایران بر ادامه جنگ ۸ ساله، جای متجاوز و مدافع جنگ تحمیلی در مجامع بین المللی تغییر می کرد و چه بسا نام ایران اسلامی در جایگاه تداوم بخش جنگ در دنیا تثبیت می شد. امروز درس صلح حدیبیه و قطعنامه ۵۹۸ پیش روی ماجرای تنگه هرمز است که تنها صلح شرافتمندانه می تواند متضمن آینده هرمز و نظام اسلامی باشد. والسلام.
* فعال رسانه ای دبیر سابق پایگاه اطلاع رسانی آیت الله هاشمی رفسنجانی کد مطلب 2259758
