زمستان ۱۳۵۷، در بحبوحه انقلاب، اسفندیار منفردزاده به فکر ساخت قطعه‌ای افتاد که قرار بود بیش از آنکه به یک جریان یا ایدئولوژی سیاسی وابسته باشد، از «وحدت»، آزادی‌خواهی و ایستادگی در برابر ظلم بگوید.