میان «طرح آتشبس کاغذی» و «واقعیت خونین میدان» در نوار غزه، شکافی به عمق بیش از سیزده ماه فاجعه انسانی دهان باز کرده است؛ جایی که ساکنان آواره هنوز از سیلابهای پاییزی و بمباران بیمارستان ناصر نفس تازه نکرده بودند، که با پیشروی مجدد تانکها دور تازهای از آوارگی را تجربه کردند.
در روز چهارشنبه ۱۸ نوامبر ۲۰۲۶ (۲۷ آبان ۱۴۰۵)، تانکها و یگانهای مهندسی ارتش اسرائیل برای نخستین بار پس از برقراری آتشبس شکننده اکتبر ۲۰۲۵، وارد مناطقی در شرق اردوگاه «نصیرات» و شمال «البریج» شدند. این پیشروی کمسابقه که با گلولهباران توپخانهای و تیراندازیهای شدید همراه بود، با حرکت به سمت جاده اصلی صلاحالدین (شاهراه شمالی-جنوبی غزه) در غربِ «خط زرد»، مسیر تردد غیرنظامیان را مسدود کرد و تعداد زیادی از خانوادههای فلسطینی مستقر در پناهگاهها و چادرهای اطراف را وادار به ترک محل و آوارگی چندینوچندباره کرد.
با گذشت بیش از یک سال از توافق آتشبس، گزارشهای تحلیلی و تصاویر ماهوارهای نشان میدهد که اسرائیل با جابهجایی مداوم موانع بتنیِ «خط زرد» — مرز حائلی که سال گذشته برای جداسازی مناطق اشغالی ترسیم شده بود — به سمت غرب، محدوده تحت کنترل نظامی خود را از ۵۳ درصدِ اولیه به حدود ۷۰ درصد از کل خاک نوار غزه گسترش داده است.
در گزارشهای تکمیلی روز پنجشنبه (۱۹ نوامبر) مشخص شد که یگانهای مهندسی اسرائیل در جریان این عملیات در شرق نصیرات و شمال البریج، چندین ساختمان مسکونی و سازه را منفجر و تخریب کردهاند. اردوگاه نصیرات در طول جنگ غزه یکی از معدود مناطقی بود که عملیات زمینی گسترده در آن انجام نشده بود و دهها هزار آواره از شمال و جنوب به آنجا پناه برده بودند؛ به همین دلیل، این پیشروی ناگهانی نگرانی بیسابقهای ایجاد کرد. …


دانلود از کافه بازار
































































































































































