دبیرکل، عالیترین مقام اجرایی و اداری سازمان ملل متحد و در عمل، رئیس کلِ مجموعه نهادهای این سازمان محسوب می شود. این سمت که با نقش های متعددی همچون «دیپلمات و مدافع، کارمند عالیرتبه و دبیر کل» توصیف می شود، همزمان با تصویب منشور سازمان ملل در سال ۱۹۴۵ ایجاد شد. تریگوه لی وزیر خارجه و رهبر کارگری سابق نروژ نخستین فردی بود که در سال ۱۹۴۶ در این جایگاه قرار گرفت.
ریچارد گاوان مدیر برنامه امور و نهادهای جهانیِ «گروه بینالمللی بحران»، در گفت و گو با شورای روابط خارجی گفت: از یک سو، این جایگاهی است که عملا قدرت اجرایی چندانی ندارد، اما از سوی دیگر، مقامی بسیار تأثیرگذار است.
او با اشاره به عواملی همچون توانایی دبیرکل در استفاده از از تریبونی که در اختیار دارد، تمایل کشورهای عضو به پذیرش و همراهی با دستور کار او، و نقش افکار عمومی جهانی، افزود: با این حال، دلایلِ این تأثیرگذاری تا حدی ناملموس و غیرمشهود هستند.
در منشور سازمان ملل، وظایف دبیر کل تشریح شده است اما در آن اشاره ای به صلاحیت ها، ویژگیهای مورد نظر، مدت تصدی یا فرآیند انتخاب نمی شود و سازمان ملل به مرور ملاک هایی را از طریق قطعنامه ها یا سایر اسناد ترسیم کرده است.
از بین هفت نامزدی که در ادامه معرفی می شوند، فرد پیروز این رقابت به طور معمول بین اکتبر تا دسامبر (آبان-آذر) انتخاب و سپس منصوب و از اول ژانویه جانشین گوترش می شود.
ایوون آ-باکی (Ivonne A-Baki) سفیر پیشین اکوادور
آ-باکی در چندین کشور از جمله آمریکا، فرانسه و قطر سفیر بوده و معتقد است که سازمان ملل، نه به یک سرپرست موقت دیگر، بلکه به یک «نیروی ایجاد صلح» نیاز دارد. …
