بازار
در آن دوره، گروه باستان‌شناسی دانشگاه تهران توجه ویژه‌ای به پیش از تاریخ داشت. جنوب‌غربی ایران، به‌ویژه خوزستان، به دلیل ارتباطات فرهنگی و تاریخی با بین‌النهرین، از اهمیت زیادی برخوردار بود. مطالعه این ارتباطات، شناخت تحولات فرهنگی و شکل‌گیری جوامع باستانی را امکان‌پذیر می‌کرد. کاروانسرایی که پایگاه باستان‌شناسی شد
یکی از تجربه‌های مهم باستان‌شناسان آن نسل، فعالیت در دشت قزوین بود. دکتر نگهبان برای حل مشکل اقامت هیئت‌های کاوش، کاروانسرای مخروبه محمدآباد خُرّه را مرمت کرد و در اختیار گروه باستان‌شناسی دانشگاه تهران گذاشت. این کاروانسرای صفوی به پایگاهی برای استقرار باستان‌شناسان تبدیل شد.
من در فصل هفتم کاوش‌ها، در سال ۱۳۵۶، در این منطقه حضور داشتم. دانشجویان و فارغ‌التحصیلان چند ماه در کاروانسرا زندگی می‌کردند و علاوه بر کاوش، تجربه کار گروهی و فعالیت میدانی را به دست می‌آوردند. اهمیت این تجربه در آن بود که آموزش باستان‌شناسی را از کلاس درس فراتر می‌برد و دانشجویان را با شرایط واقعی پژوهش آشنا می‌کرد. سه محوطه و سه دوره تاریخی
فعالیت‌های باستان‌شناسی دشت قزوین در سه محوطه مهم متمرکز بود: تپه زاغه، تپه قبرستان و تپه سگزآباد. تپه زاغه اطلاعاتی درباره دوره نوسنگی و شکل‌گیری زندگی یکجانشینی ارائه می‌کرد؛ تپه قبرستان از محوطه‌های مورد مطالعه مجیدزاده بود و تپه سگزآباد نیز شواهدی از دوره‌های متأخرتر، از جمله عصر آهن، در اختیار پژوهشگران قرار می‌داد.
در آن سال‌ها، دکتر نگهبان در تپه زاغه، مجیدزاده در تپه قبرستان و دکتر طلایی در تپه سگزآباد فعالیت می‌کردند. این محوطه‌ها در کنار یکدیگر امکان بررسی تحولات سکونت، فناوری و فرهنگ مادی جوامع گذشته را فراهم می‌کردند. باستان‌شناسی فراتر از کشف اشیا …
