بازار
«مهرداد ملک‌زاده»، باستان‌شناس، با اشاره به کنار گذاشته شدن چهره‌های برجسته علمی، از جمله یوسف مجیدزاده، به خبرنگار «پیام ما» می‌گوید: «باستان‌شناسانی مانند دکتر مجیدزاده را کنار می‌گذارند و زمانی که از دنیا می‌روند، تازه همه از بزرگی و جایگاه علمی آنها سخن می‌گویند. ما باید قدر دانشمندان و پژوهشگران بزرگ را در زمان حیاتشان بدانیم و از ظرفیت علمی آنها استفاده کنیم.»
او می‌افزاید: «باید وضعیت زمانه را هم در نظر بگیریم. امروز کشور در شرایط جنگی قرار دارد و در دوره‌های مختلف، اولویت‌های دیگری بر جامعه حاکم بوده است. پیش از جنگ، کرونا بود. پیش از کرونا، تحریم‌ها. پیش از تحریم‌ها، جنگ هشت‌ساله و پیش از آن، انقلاب. در پنجاه سال گذشته، کمتر دوره‌ای را می‌توان یافت که شرایط سیاسی، اقتصادی و اجتماعی کشور از آشوب و بحران به دور بوده باشد.»
ملک‌زاده با اشاره به تجربه تاریخی جوامع دیگر تأکید می‌کند: «انسان پژوهشگر باید بداند در هر برهه تاریخی چه کاری از دستش برمی‌آید و چگونه می‌تواند به پیشرفت علم کمک کند. اگر به تاریخ اروپا نگاه کنیم، می‌بینیم که جنگ جهانی اول از سال ۱۹۱۴ آغاز شد و در سال ۱۹۱۸ به پایان رسید. پس از آن نیز اروپا با آشوب‌ها و بحران‌های متعددی روبه‌رو بود و در سال ۱۹۳۹ جنگ جهانی دوم آغاز شد. می‌توان تصور کرد انسانی که در سال ۱۹۰۰ در اروپا به دنیا آمده بود، در نوجوانی جنگ جهانی اول را تجربه می‌کرد و درست زمانی که می‌خواست زندگی خود را بسازد، تشکیل خانواده بدهد و به ثبات برسد، جنگ جهانی دوم آغاز می‌شد. نسل‌های مختلف انسان‌ها در طول تاریخ بارها قربانی شرایط زمانه خود شده‌اند.»
او می‌گوید: «با وجود این، پژوهشگران در همین شرایط دشوار نیز کار خود را ادامه داده‌اند. در حوزه ایران‌شناسی، دانشمندان بزرگی فعالیت کرده‌اند که لزوماً بهترین شرایط برای پژوهش در اختیارشان نبوده است، اما با کوشش و مبارزه علمی، کاروان دانش را پیش برده‌اند. برای نمونه، رومن گریشمن در دوران جنگ جهانی دوم نیز به فعالیت‌های باستان‌شناسی خود ادامه می‌داد و در افغانستان امروزی و مناطق پیرامونی آن کاوش می‌کرد و پژوهش‌هایش را پیش می‌برد.» …
