به نقل از اسپیس، در روز سوم اوت، آمفیتئاتر وسیع و تماشایی «رد راکس» میزبان مراسمی برای استقبال از خدمه آرتمیس ۲ بود؛ مراسمی که هم حال و هوای نوستالژیک سفر اخیر آنها را زنده کرد و هم فرصتی برای تبریک به این چهار فضانورد به دلیل سفر مهمشان با آرتمیس ۲ بود.
ویکتور گلاور، خلبان ماموریت آرتمیس ۲ نیز در این مراسم از ناسا به دلیل اعتمادی که به خدمه برای هدایت دستی فضاپیمای اوریون داشت، قدردانی کرد و گفت: هنوز از این میزان اعتماد شگفتزده است.
این ماموریت ۱۰ روزه در اول ماه آوریل امسال آغاز شد، به دور ماه پرواز کرد و در روز ۱۰ آوریل در اقیانوس آرام فرود آمد. آرتمیس ۲ نخستین پرواز سرنشیندار بود که پس از ۵۳ سال، انسانها را دوباره به جایی فراتر از مدار پایین زمین برد.
حدود ۸۵۰۰ نفر در فضای روباز رد راکس گرد هم آمدند تا از نزدیک شاهد حضور مسافران فضایی، یعنی «رید وایزمن»، فرمانده ماموریت، «ویکتور گلاور»، خلبان، «کریستینا کخ» و «جرمی هانسن»، متخصصان ماموریت، باشند. هر چهار نفر نیز آشکارا از واکنش پرشور جمعیت تحت تأثیر قرار گرفته بودند.
پیش از برگزاری این مراسم، اعضای خدمه آرتمیس ۲ درباره عملکرد فضاپیمای «اوریون» و اینکه این فضاپیما چگونه میتواند به خدمه ماموریت سرنشیندار آرتمیس ۳ کمک کند، صحبت کردند.
رید وایزمن، فرمانده آرتمیس ۲، گفت: عملکرد آن فوقالعاده بود. از نظر قابلیت زندگی، فکر میکنم بیشترین چیزی که یاد گرفتیم همین بود؛ اینکه چهار انسان را در این فضاپیما قرار دهیم. ما میدانستیم این سامانه از نظر فنی توانمند و قادر به رسیدن به ماه است؛ آرتمیس ۱ این موضوع را به ما آموخته بود.
وایزمن ادامه داد: در آرتمیس ۲ چند مسئله مربوط به سپر حرارتی داشتیم که باید آنها را برطرف میکردیم. اما حضور چهار نفر از ما در فضاپیما و مشاهده عملکرد سامانه پشتیبانی حیات و اینکه زندگی در آن چگونه است، از خوردن و زندگی کردن گرفته تا کار و خواب، درسهای زیادی به ما داد که آنها را به تیم آرتمیس ۳ منتقل کردهایم.
در مراسم آرتمیس ۲، چهار عضو خدمه در برابر جمعیت بزرگی از تماشاگران و حامیان خود قرار گرفتند. بیش از ۱۳۰۰ سؤال از سوی حاضران برای این مراسم ارسال شده بود.
ویکتور گلاور گفت: بزرگترین چیزی که این ماموریت به ما داده، احساس عمیق شور و قدردانی است. فکر میکنم باید راهی پیدا کنیم که این روند را ادامه دهیم.
کریستینا کخ نیز در این مراسم تماشاگران را به مشارکت واداشت. او از حاضران خواست انگشت شست خود را بالا بگیرند و گفت: از فاصلهای که ما بودیم، میتوانستید تمام زمین را با انگشت شستتان بپوشانید. زمین برای ما این قدر کوچک بود؛ اما چیزی که میدانستید این بود که آنجا خانه شماست.
ویکتور گلاور، خلبان آرتمیس ۲، در طول پرواز بر اجرای یک آزمایش مربوط به عملیات نزدیک شدن تمرکز داشت. در این آزمایش، خدمه فضاپیما را از طریق مجموعهای از مانورهای کنترل شده نزدیک شدن و دورشدن را هدایت میکردند و از مرحله فوقانی جداشده، یعنی مرحله پیشرانش برودتی موقت، بهعنوان هدف مرجع استفاده میکردند.
گلاور میگوید: در آن مرحله فرصتی داشتیم که فضاپیما را به صورت دستی هدایت کنیم، نه اینکه فقط از رایانهها استفاده کنیم. واقعا خودمان فضاپیما را هدایت کردیم. یکی از شگفتانگیزترین جنبههای این کار، نگاه کردن از پنجره یا از طریق دوربینهای نمایشگرهای کابین خلبان بود تا مشخص کنیم چه فاصلهای با مرحله فوقانی داریم. هر چهار فضانورد در این کار از چشمان خود برای تعیین موقعیت استفاده میکردند.
ما هیچ رادار یا سامانه دیجیتال دیگری برای اندازهگیری فاصله بین خودمان و آن وسیله نقلیه نداشتیم. اما تیم آرتمیس ۲ به ما اعتماد کرد که به این شکل پرواز کنیم. هنوز از این میزان اعتماد شگفتزدهام و فضاپیما هم عملکرد فوقالعادهای داشت.
انتهای پیام
