مساله فقط این نیست که بیمارستانها بر چه اساسی چنین امضایی میخواهند؛ مساله این است که این درخواست چه تاثیری بر درمان زنان میگذارد. در تجربههای گردآوری شده، گاهی شوهر کیلومترها دورتر از بیمارستان است و گاهی ضرورت اقدام فوری مطرح شده، اما رضایت او همچنان به موضوعی در فرآیند درمان تبدیل میشود. هنوز نمیتوان گفت این رویه در چه تعداد از بیمارستانها اجرا میشود یا در هر مورد چه مبنای اداری و حقوقی دارد. با این حال، تکرار این درخواست در روایتهای متفاوت، پرسش مشخصی پیش میکشد؛ چرا ممکن است بیمارستان، زنی را که خودش قادر به تصمیمگیری است، برای درمان به موافقت شوهرش وابسته کند؟ پرسشی که علاوه بر مقررات پزشکی، به جایگاه مرد در تصمیمهای خانوادگی و انتقال احتمالی همین مناسبات به محیط درمان مربوط میشود، اما برعکس این وجود ندارد؛ یعنی مرد نهتنها برای جراحی به اجازه همسرش نیاز ندارد، بلکه اگر رضایتی هم باشد باید از طرف برادر یا پسر مرد باشد.
لیلا، زن ۳۳ سالهای که در یکی از شهرهای شمالی کشور زندگی میکند، یکی از کسانی است که چنین تجربهای را روایت میکند. درد شدید آپاندیس او را به بیمارستان کشاند، اما شوهرش در کارخانهای دور از خانه مشغول کار بود و امکان حضور فوری نداشت. لیلا به «اعتماد» میگوید: «دکتر تشخیص عمل سریع داده بود، اما بیمارستان گفت تا شوهرت رضایت ندهد، نمیتوانیم کاری کنیم. آنقدر طول کشید که آخر از درد بیهوش شدم و در نهایت عمل بعد از رسیدن شوهرم انجام شد.» در چنین شرایطی این پرسش مطرح میشود که مطالبه رضایت شوهر تا چه اندازه به ضرورت پزشکی یا الزام قانونی مربوط است و تا چه اندازه میتواند حاصل عرف، عادتهای اداری و برداشت کارکنان از روابط قدرت در خانواده باشد؟
قانونی که میان درمان و مداخلات غیردرمانی تفاوت میگذارد …


دانلود از کافه بازار































































