سونامی «آبی» در جغرافیای سیاسی آمریکا

برای درک ابعاد شکست جمهوری‌خواهان همین بس که آخرین بار که ایالت کانزاس سناتوری دموکرات را راهی سنا کرد، هنوز «آدولف هیتلر» در آلمان به قدرت نرسیده بود و «ژوزف استالین» بر اتحاد جماهیر شوروی فرمان می‌راند. همچنین، آخرین‌بار که تگزاس سناتوری دموکرات را روانه مجلس سنا کرد، دیوار برلین همچنان پابرجا بود. ترامپ هرچند تن به پذیرش نتایج داد، اما تهدید کرد که مصوبات دموکرات‌ها را وتو خواهد کرد. او در کوران رقابت‌ها از مردم خواسته بود چنان پای صندوق‌ها حاضر شوند که گویی نام خود او بر برگه‌های رأی نقش بسته است. از همین رو، کارنامه این انتخابات شکاف عمیق میان ادعاهای او درباره احیای کشور و واقعیت ملموس گرانی در زندگی روزمره مردم را به رخ کشید.

تا لحظه تنظیم این گزارش، «نیویورک‌تایمز» در مجلس نمایندگان، ۲۲۸ کرسی برای دموکرات‌ها و ۱۳۹ کرسی برای جمهوری‌خواهان ثبت کرده بود و تکلیف ۶۸ کرسی هنوز روشن نبود. در «دیسیژن‌دسک»، دموکرات‌ها ۲۴۱ کرسی و جمهوری‌خواهان ۱۴۹ کرسی داشتند و ۴۵ کرسی همچنان تعیین‌تکلیف‌نشده بود. در سنا، هر دو منبع برای جناح دموکرات، با احتساب دو سناتور مستقل همسو، ۵۴ کرسی و برای جمهوری‌خواهان ۴۴ کرسی ثبت کرده بودند؛ تکلیف دو کرسی می‌سی‌سی‌پی و آلاسکا همچنان مشخص نبود. فروریختن دژهای سنتی جمهوری‌خواهان

اهمیت این انتخابات فقط در تغییر اکثریت کنگره نیست، بلکه جغرافیای شکست جمهوری‌خواهان نیز به همان اندازه معنادار است. دموکرات‌ها علاوه‌بر پیروزی در میدان‌های رقابتی همیشگی، به ایالت‌هایی نفوذ کردند که سلطه جمهوری‌خواهان در آنها ریشه‌دار و تزلزل‌ناپذیر به نظر می‌رسید. همین موضوع باعث می‌شود نتوان این نتیجه را صرفا مجموعه‌ای از ناکامی‌های پراکنده محلی دانست. در تگزاس، «تالاریکو» بر«کن پکستون»، دادستان کل ایالت غلبه کرد. پکستون پیش‌تر با حمایت ترامپ در انتخابات درون‌حزبی جمهوری‌خواهان توانسته بود جان کورنین، سناتور باسابقه این ایالت را کنار بزند. پیروزی «جیناهینوهوسا» بر «ابوت»، هم بر ناکامی جمهوری‌خواهان تگزاس افزود. در کارولینای جنوبی، آنی اندروز توانست دارلین گراهام، نامزد مورد حمایت ترامپ را شکست دهد. در ایالت مین نیز سوزان کالینز، سناتور جمهوری‌خواهی که در کارزار انتخاباتی بر استقلال خود از رئیس‌جمهور تاکید داشت، کرسی‌اش را واگذار کرد. …