اکبر زنجانپور و دغدغه های فرهنگی اش

  رضا صائمی دبیر گروه فرهنگی /   حرف‌های این کارگردان و بازیگر پیشکسوت، فراتر از بیان مشکلات صنفی، تلاشی برای بازخوانی نسبت تئاتر با جامعه و ساختارهایی است که امکان حیات حرفه‌ای این هنر را فراهم می‌کنند یا از آن می‌گیرند. زنجانپور با تأکید بر اینکه تئاتر باید به بخشی از زیست فرهنگی مردم تبدیل شود، به مسأله‌ای بنیادین اشاره می‌کند: «تئاتر زمانی زنده است که مخاطب آن را نه یک تفریح مناسبتی، بلکه ضرورتی در زندگی خود بداند.» این نگاه، تئاتر را از محدوده فروش بلیت، شهرت و مناسبات تجاری فراتر می‌برد و به کارکرد انسانی و اجتماعی آن بازمی‌گرداند، هنری که امکان مواجهه انسان با خود، دیگری و جهان پیرامون را فراهم می‌کند.  اما چگونه می‌توان از تئاتر انتظار داشت به ضرورتی فرهنگی تبدیل شود، وقتی ارتباط با آن از سال‌های اول زندگی شکل نمی‌گیرد؟ تأکید زنجانپور بر آشنایی کودکان و نوجوانان با تئاتر از دوران دبستان، از همین منظر اهمیت دارد. مخاطب تئاتر را نمی‌توان صرفاً با تبلیغات ساخت؛ او باید فرصت تجربه، شناخت و ارتباط مستمر با این هنر را داشته باشد. آموزش تئاتر در این معنا، سرمایه‌گذاری برای آینده فرهنگی جامعه است.

 بااین‌حال، مسأله تنها مخاطب نیست، تولید نیز با موانع ساختاری روبه‌روست. زنجانپور از محدودیت سالن‌ها، دشواری برنامه‌ریزی و ناتوانی بسیاری از هنرمندان در گردهم‌آوردن گروه و اجرای اثر سخن می‌گوید. این وضعیت نشان می‌دهد که چالش های مرتبط با هنر نمایش را نمی‌توان صرفاً به ضرورت به‌روزشدن هنرمندان تقلیل داد. چه‌بسا هنرمندی از دانش و تجربه کافی … …