بازار
آنچه پیش‌رو دارید، گفتگوی ایسنا با این هنرمند پیشکسوت است:
ـ اگر موافق باشید ابتدا درباره انتخاب متن صحبت کنیم. شما بیشتر بر اجرای نمایشنامه‌هایی از آثار چخوف یا میلر تمرکز داشته‌اید، اما چه شد که برای اجرای جدیدتان، نمایشنامه‌ای از آثول فوگارد را انتخاب کردید؟
هر انتخابی مسائلی دارد. این گونه نیست که در خانه‌ام بنشینم و تصمیم بگیرم فلان نمایشنامه را به صحنه بیاورم. مجموعه‌ای از اتفاقات ما را به سمت اجرای نمایشنامه‌ای خاص سوق می‌دهد. پیش از کرونا تصمیم به اجرای نمایشنامه «شاعرانگی» یوجین اونیل داشتم ولی تعداد بازیگرانش زیاد بود. من هم سالن اصلی را می‌خواستم، نه برای خودنمایی بلکه برای اینکه بازیگران فضای کار داشته باشند ولی موافقت نشد که سالن بدهند. مثلا می‌گفتند ۴ سال دیگر بیایید و نتیجه این بود که در تمام آن مقطع، کار نکردم اما بعد دیدم با این کار نکردن، دارم به خودم خیانت می‌کنم. بنابراین درخواست اجرا در سالن چهارسو را دادم که این هم بی‌پاسخ ماند و در نهایت دو سال پیش نمایش «اکتینگ» را در تماشاخانه ایرانشهر اجرا کردم. کاری سه پروسناژه بود. به هر حال به اجرای نمایشنامه‌های کم‌پرسوناژ تن دادم تا دست‌کم سالنی برای اجرا در اختیار داشته باشم و فکر کردم اگر این هم نشد، دیگر باید بروم مغازه‌ای، جایی کار بکنم. یعنی این گونه شد که به سمت کارهای این چنینی کشیده شدم. اما انتخاب نمایشنامه «جزیره» به اجبار نبوده است چراکه دغدغه اجرای این نمایشنامه از اواخر دهه ۵۰ با من بود.
ـ و حالا به این دغدغه پاسخ دادید. …
