بازار
روی لوح برنجی کنار درب ورودی شناسنامه ساختمان حک شده بود. عمارت متعلق به دوران رضا شاه بود و متعلق به امیر خسرو افشار قاسملو دیپلمات مشهور دوره محمد رضا پهلوی بود.
من انگاری سوار گلوله توپ مروارید شدم پرت شدم تو خاطرات دور و دراز از آن موقع که :
علی سهیلی که درد جانکاه سرطان تاب و توانی برایش باقی نگذاشته بود امیر خسرو افشار نفر دوم سفارت این اواخر همدم و مونس اش بود به خانه اش فرا خواند. هر دو می دانستند که این آخرین دیدار آن ها است. مدت ها بود که امیر خسرو افشار در واقع همه کاره سفارت ایران در لندن بود.
سهیلی خیلی زود رفت سراغ اصل مطلب. دست افشار را گرفت در دست خودش و خیلی دوستانه از او خواست بعد از مرگش مراقب پسرش در وزارت خارجه باشد. امیر خسرو خیلی تلاش کرد اشک از چشمانش جاری نشود تا توانست سعی کرد به سهیلی قوت قلب بده که مرگ را پس بزند اما سهیلی گوشش بدهکار نبود و ادامه داد من از دعوت شما به این جا مراد دیگری هم داشتم. مدتی است از تهران پیغام می فرستند که شما به تهران بروید و جای غلام عباس آرام بشوید مدیر کل سیاسی اما من مقاومت کردم دوست داشتم شما این جا پیش خودم باشید. اما سنبه آن ها پر زورتر بود من هم دیدم ادامه اصرار من اجحاف در حق شما است و بهتر است به تهران برگردید.
ا میر خسرو هیچ وقت توی کار سهیلی نه نمی آورد این بار هم سنت شکنی نکرد. سه روز بعد او در تهران بود و یک هفته بعد هم سهیلی از دنیا رفت. حالا انگاری آن سال های حضور در لندن مال خیلی وقت پیش ها بود. اما امیر خسرو می دانست که نردبان ترقی در وزارت خارجه یک پایه اش دست انگلیسی ها است پای دیگرش دست آمریکایی ها. …
