اظهارات اخیر سیدعباس صالحی، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، مبنی بر تهیه فهرستی از بیش از صد هنرمند، نویسنده، استاد دانشگاه و شخصیت فرهنگی ایرانی خارج از کشور برای تسهیل بازگشت یا حتی سفر کوتاهمدت آنان به ایران، در کنار سخنان سخنگوی دولت و نیز یکی از معاونان رئیسجمهور، نشان میدهد که دولت این موضوع را صرفاً یک پرونده فرهنگی نمیداند؛ بلکه آن را بخشی از پروژه بازسازی وحدت ملی و احیای سرمایه اجتماعی تعریف کرده است. این نگاه، اگر به سیاستی پایدار تبدیل شود، میتواند یکی از مهمترین نشانههای گذار به حکمرانی خوب در ایران و تقویت این راهبرد باشد.
سالهای طولانی، روایت غالب درباره ایرانیان خارج از کشور، نزد برخی از تصمیمگیران سیاسی و فرهنگی، روایتی مبتنی بر فاصله، سوءظن و گاه تقابل بود. بسیاری از چهرههای فرهنگی و هنری، صرفنظر از چرایی خروجشان، عملاً در موقعیتی قرار گرفتند که میان «ایرانی بودن» و «خارج از کشور بودن» دیواری بلند کشیده شد. نتیجه این نگاه، از دست رفتن بخشی از سرمایه فرهنگی و انسانی ایران بود؛ سرمایهای که نه تنها در داخل کشور، بلکه در عرصه جهانی نیز حامل زبان، هنر و فرهنگ ایرانی بود. …
