متن نظر سنجی از این قرار است:
« سعید لیلاز ( روزنامهنگار سابق و مدیر خودروسازی....) میگوید:
"ما در حال فتح مکه هستیم. غرب محال است دیگر کوتاه بیاید. نباید مذاکره کنیم. یک بار مذاکره کردیم و اشتباه کردیم..."
یک. موافق سخنان لیلاز نیستم. او بر اساس منافع خود سخن میگوید و غالبا نیز تحلیل هایش اشتباه بوده.
دو. موافق سخنان لیلاز هستم. او واقعبینانه سخن میگوید و تحلیلها و پیشبینیهایش همیشه درست بوده.»
سابقۀ دوستی گردانندگان کانال تلگرامی باشگاه روزنامهنگاران ایران با نویسندۀ این سطور و همکاری نزدیک با دو چهرۀ اصلی که پر از خاطرۀ شیرین است مانع متنی نیست که در زیر مینویسم:
1. هر تحلیلگری حق دارد نظر خود را ابراز کند و نباید نیت خوانی کرد که به خاطر منافع شخصی یا گروهی یا حزبی است یا نه و اگر قرار بر واکنش باشد کار تحلیلگری دیگر است. روزنامهنگاران تنها روایت می کنند و قضاوت را به مخاطبان میسپارند. ضمن این که گاه موضوعی که نمیپسندیم زمینۀ بحثی فراتر را فراهم میآورد. کما این که اگر دکتر غنینژاد قضیه «شاندل» را پیش نکشیده و دکتر سروش در دفاع از دکتر شریعتی وارد میدان نشده نبود این همه بحث خواندنی درنمی گرفت به گونهای که پروندۀ اصلی دو مجله مهم - اندیشه پویا و آگاهینو- به این موضوع اختصاص یافته است.
2. در معرفی سعید لیلاز دو تعبیر به کار رفته: روزنامهنگار سابق و مدیر فلان شرکت خودروسازی آن هم با ذکر نام که برند مشهوری هم نیست و من برای این که شایبۀ تبلیغ پیش نیاد نام را نیاوردم و سه نقطه گذاشتم وگرنه خودشان اسم را آورده بودند.
نهادهای صنفی به کسی عنوان روزنامهنگار اطلاق میکنند که در آن حرفه مشغول و بخش اصلی درآمد او از آن باشد ولی اگر معتقدیم سعید لیلاز دیگر روزنامهنگار نیست می توانستند ننویسند روزنامهنگار و بنویسند: تحلیلگر و مدرس دانشگاه. سابق یعنی چه؟ اگر هم سابق است از شمول باشگاه خارج است! …


دانلود از کافه بازار
















































































