نشریه فارن‌افرز در مقاله‌ای با عنوان «درس واقعی جنگ ایران» تلاش کرده به این پرسش پاسخ دهد. به اعتقاد نویسنده، تداوم توان نظامی و بقای ساختار سیاسی ایران را نمی‌توان صرفاً با استفاده مؤثر از تسلیحات ارزان‌قیمت مانند پهپاد شاهد ۱۳۶ یا ساختار غیرمتمرکز جمهوری اسلامی ایران توضیح داد. عامل مهم‌تر، انتخاب راهبردی آمریکا و اسرائیل برای اتکای گسترده به حملات هوایی و دریایی از راه دور بوده است.
برتری هوایی برای چند دهه یکی از ارکان اصلی راهبرد نظامی آمریکا و کشورهای غربی بوده است. ایالات متحده پس از پایان جنگ سرد، توانایی بی‌رقیبی در تسلط بر آسمان و هدف قرار دادن نیروها، تجهیزات و زیرساخت‌های دشمن به دست آورده است. با این حال، فارن‌افرز تأکید می‌کند که میان شکست نظامی دشمن در میدان نبرد و وادارکردن حکومت آن به تسلیم سیاسی تفاوت اساسی وجود دارد. برتری هوایی می‌تواند نیروهای متعارف دشمن را نابود کند، اما لزوماً به تحقق اهداف سیاسی منجر نمی‌شود. تجربه تاریخی شکست بمباران‌های گسترده
نویسنده برای توضیح محدودیت‌های قدرت هوایی به تجربه جنگ‌های گذشته اشاره می‌کند. در جنگ جهانی دوم، بمباران گسترده شهرها، صنایع، شبکه حمل‌ونقل و تأسیسات سوخت آلمان نتوانست این کشور را به تسلیم وادار کند. در جنگ کره نیز آمریکا و متحدانش بخش بزرگی از شهرها و زیرساخت‌های کره شمالی را نابود کردند، اما نتوانستند به پیروزی قاطع دست یابند. در جنگ ویتنام، ارتش آمریکا بیش از یک میلیون تن مهمات بر شهرها، کارخانه‌ها و مسیرهای تدارکاتی ویتنام شمالی فرو ریخت، اما این حملات نیز نتوانستند اهداف سیاسی واشنگتن را محقق کنند. تجربه افغانستان و عراق در قرن بیست‌ویکم نیز نتیجه مشابهی داشت. آمریکا و متحدانش به‌سرعت برتری کامل هوایی به دست آوردند و توانستند هر زمان که لازم بود مواضع دشمن را هدف قرار دهند، اما در نهایت در دستیابی به اهداف سیاسی خود ناکام ماندند. …
دانلود از کافه بازار
