ترومای ثانویه پدیده ای است که عموما در حرفه های مراقبتی به دلیل همدلی و مواجهه با آسیب های دیگران رخ داده و می تواند به سلامت فردی و حرفه ای آسیب بزند

تروما همیشه مستقیماً رخ نمی‌دهد. همسرانِ افراد آسیب‌دیده، گاهی بدون حضور در میدان جنگ، زخم‌هایی روانی را در جان خود حمل می‌کنند که به ترومای ثانویه شناخته می‌شود

تروما همیشه مستقیما رخ نمی دهد. همسران افراد آسیب دیده، گاهی بدن حضور در میدان جنگ، زخم های روانی را در جان خود حمل می کنندکه به ترومای ثانویه شناخته می‌شود.

ترومای ثانویه یکی از چالش‌های جدی و پنهان در تمام حرفه‌های مراقبتی است. این پدیده هم در میان پزشکان، پرستاران، کارکنان اورژانس، بخش مراقبت‌های ویژه و مراقبت از بیماران سرطانی، مجروحان جنگی یا در حال مرگ رخ می‌دهد و هم به‌طور ویژه در ارائه‌دهندگان خدمات سلامت روان (روان‌شناسان، روان‌پزشکان و مددکاران …

در شرایط بحرانی، پدیده‌ای به نام «خستگی از شفقت» یا ترومای ثانویه بسیار شایع است.

ما نمی‌توانیم چشمانمان را به روی رنج‌های جهان ببندیم، اما باید بدانیم که تماشای مداوم درد دیگران می‌تواند ما را دچار «ترومای ثانویه» کند.