هرست با مقایسه نحوه توصیف جنگها توسط رهبران جهان مینویسد: ولادیمیر پوتین، رئیسجمهور روسیه، ۱۰ ماه پس از ورود به اوکراین سرانجام از واژه «جنگ» استفاده کرد. اکنون پس از شش ماه از آغاز دومین حمله آمریکا به ایران، دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، همچنان در توهمی آشکار درباره نبردی به سر میبرد که نه میتواند خود را از آن خارج کند و نه توان بازگرداندن ۵۰ هزار نیروی نظامی، ۱۹ ناو جنگی و دو ناو هواپیمابر را دارد.
ترامپ این منازعه سنگین را «مسئلهای کوچک» یا «یک انحراف و گردش کوتاه چند هفتهای» مینامد. با این حال، خدمه خسته ناو هواپیمابر یواساس آبراهام لینکلن که پس از ۲۸۶ روز دریانوردی بدون توقف در سواحل تایلند پهلو گرفتهاند، نظری کاملاً متفاوت دارند. خبرنگاران پنتاگون به نقل از ملوانان گزارش دادهاند که این ماموریت سختترین و دردناکترین دوران خدمت آنها بوده است.
به نوشته هرست، تصویر این ناو هواپیمابر که تحت اسکورت به سمت سندیگو بازمیگردد، به نماد بیحاصلی جنگی تبدیل شده که ترامپ توان پایان دادن به آن را ندارد. بر اساس آخرین گزارشهای اطلاعاتی آمریکا، ایران با درک بسیار دقیقتر از توانمندیهای دفاعی و موشکی خود، مصممتر از گذشته در برابر فشارهای واشنگتن ایستادگی میکند. سرتیپ محمد اکرمینیا، سخنگوی ارتش ایران، نیز تصریح کرده است که دکترین نظامی ایران از حالت دفاعی و انفعالی به پیشدستی، بازدارندگی فعال و عملیات پیشگیرانه تغییر یافته است.
الگوی امارات برای ایجاد جنگهای دائمی
دیوید هرست اشاره میکند که آمریکا و اسرائیل تنها بازیگرانی نیستند که سعی در عادیسازی وضعیت جنگ دائمی دارند؛ بلکه بازیگران کوچکتری نیز از این الگوی مداخلات جویی پیروی میکنند. محمد بنزاید، رئیس امارات متحده عربی، رهبر دیگری است که خود را در وضعیت جنگ همیشگی میبیند. …
