با این حال، تفاوت میان بخشهای شمالی و جنوبی دریاچه باید با احتیاط تفسیر شود. احداث پل میانگذر و محدودیت تبادل آب بین دو بخش، بر گردش آب، توزیع شوری، رسوبگذاری و رفتار هیدرولوژیک دریاچه اثر گذاشته است؛ بنابراین نمیتوان انتظار داشت تغییرات سطح آب در شمال و جنوب دریاچه کاملاً مشابه یا همزمان باشد.
افزایش ورودی رودخانهها، رهاسازی آب سدها، تأمین بخشی از حقابه زیستمحیطی و مناسبتر بودن شرایط بارشی میتوانند در گسترش فعلی پهنه آبی مؤثر بوده باشند. با وجود این، تصاویر ماهوارهای عمدتاً **وسعت سطح آب** را نشان میدهند و افزایش پهنه آبی بهتنهایی به معنای افزایش پایدار حجم آب، بهبود تراز دریاچه یا کاهش شوری نیست. برای ارزیابی دقیقتر باید همزمان تغییرات تراز، حجم آب، عمق متوسط، شوری و میزان ورودی و تبخیر نیز بررسی شود.
شرایط فعلی را میتوان فرصتی مهم برای «تنفس دوباره» دریاچه دانست، اما این بهبود همچنان شکننده است. پایداری آن به تداوم ورودیهای سطحی، تأمین منظم و قابل سنجش حقابه زیستمحیطی، مدیریت برداشت در بالادست، کاهش فشار بر منابع آب زیرزمینی و اصلاح الگوی مصرف آب، بهویژه در بخش کشاورزی، وابسته خواهد بود. بازگشت برداشتهای کنترلنشده یا وقوع دورههای خشک میتواند بخش قابل توجهی از این دستاورد را در مدت کوتاهی از بین ببرد.
در مجموع، افزایش پهنه آبی دریاچه ارومیه نشانهای مثبت و امیدبخش است، اما هنوز نمیتوان آن را احیای پایدار دریاچه تلقی کرد. آنچه سرنوشت این آب را تعیین میکند، نه فقط بارش یک سال، بلکه کیفیت مدیریت منابع آب در سراسر حوضه آبریز در سالهای آینده است.
پایان خبر / رکنا / کدخبر 1245328
اخبار وبگردی را در اینجا بخوانید: … …
