روح‌الله؛ اولین فرماندهی که شهید شد

پایگاه خبری جماران: بیستم شهریور ماه سال 59 بود اما هنوز خبری از نسیم خنک پاییز نبود. گرما در مهران باز هم خودش را به رخ می کشید. نماز جماعت روح الله(1) و دیگر بچه ها که تمام شد. گوشه ای نشست. قران جیبی اش را باز کرد و کاش می شد فهمید که کدام آیه ها سهم آن روز روح الله بود.

بار و بندیلشان را بستند. باید خودشان را به بهرام آباد می رساندند. روستایی که هیچ نشانی از حیات در آن دیده نمی شد. انگار مدت ها رنگ آدم را به خود ندیده بود.

هنوز نه تقویم که حتی خبرها هم حکایتی از جنگی جدی میان ایران و رژیم بعث عراق نداشت. اما جنگ شروع شده بود. دشمن می زد و بچه ها پاسخ می دادند. تبادل آتش که شروع شد، روح الله دست به خمپاره 120 میلی متری اش می برد و با گراهایی که داشت پاسخ شان می داد.

آتش شدت گرفت. از زمین و آسمان می بارید و با هر شلیک بخشی از ساختمانی که حالا سنگر روح الله و بچه ها شده بود فرو می ریخت. تا ظهر هر چه توانستند ساختمان را زدند. شعله بارش های مداوم شان که پایین کشیده شد. بچه ها فرصتی پیدا کردند تا در نهری که همان نزدیکی بود جسمی را که شاید تا ساعت هایی دیگر شهادت را به استقبال می نشست در آب غسل دهند.

روح الله از آب که بیرون آمد کنار دیواری که به سنگر خمپاره متصل بود نشست و مشغول نوشتن شد. همرزمانش گمان می کردند که او دارد گراها را ثبت می کند.

اذان که شد نماز را خواندیم و باز هم آتشی … …