با این حال، یک چیز تغییر نکرده است: لیگ برتر حالا لیگ هالند است.
پس از تابستانی که در آن قدرت و شهرت ستارههای بزرگ فوتبال در جام جهانی بیش از همیشه به چشم آمد، هالند نیز جایگاه خود را در میان بزرگان این ورزش تثبیت کرد. این جام جهانی صحنه درخشش لامین یامال، لیونل مسی، کیلیان امباپه، جود بلینگام، رودری، هری کین و هالند بود، اما از میان این ستارهها تنها مهاجم ۱.۹۵ متری نروژی در لیگ برتر بازی میکند.
با جدایی محمد صلاح و انتقال سون هیونگ مین به لیگ حرفهای فوتبال آمریکا در تابستان گذشته، هالند بدون تردید بزرگترین ستاره لیگ برتر است. روی نیمکتها هم شرایط مشابهی وجود دارد. برای نخستین بار از زمان تأسیس لیگ برتر در سال ۱۹۹۲، این رقابتها بدون حضور یک مربی ابرستاره برگزار میشود. سر الکس فرگوسن، آرسن ونگر، پپ گواردیولا، ژوزه مورینیو و یورگن کلوپ، همگی یا خارج از لیگ برتر فعالیت میکنند یا دیگر در عرصه مربیگری حضور ندارند.
اما آیا این موضوع باید لیگ برتر را نگران کند؟ آیا قدرتمندترین لیگ جهان در حال از دست دادن جذابیت خود است یا اینکه این رقابتها آنقدر بزرگ هستند که شکستناپذیر باقی بمانند؟
قدرت جمعی لیگ برتر
وقتی اسکای اسپورتس در سال ۱۹۹۲ تبلیغ معروف خود را برای آغاز به کار لیگ برتر ساخت، شعار آن «یک بازی کاملاً جدید» بود. در پسزمینه آهنگ «Alive and Kicking» از گروه سیمپل مایندز، بازیکنان ۲۲ باشگاه در موقعیتهای مختلف به تصویر کشیده شدند؛ از شوخی در حمام و وزنهزدن گرفته تا صحبتهای تیمی، صبحانه خوردن در تخت و روپایی زدن. …
