در ایران، روند بازسازی در شرایطی باید آغاز شود که جامعه پیش از جنگ نیز با مسائل انباشتهای همچون فشارهای اقتصادی، کاهش قدرت خرید، نابرابری، مهاجرت و کاهش اعتماد عمومی روبهرو بوده است. به همین دلیل، بازسازی پس از جنگ را نمیتوان صرفاً یک پروژه عمرانی یا اقتصادی در نظر گرفت و چگونگی بازگرداندن ثبات اجتماعی و افزایش مشارکت مردم نیز مهم است. در این میان، نحوه مواجهه حاکمیت با مطالبات و نگرانیهای گروههای مختلف جامعه و ظرفیت نهادهایی مانند دانشگاه برای ایفای نقش واسط، از جمله موضوعاتی است که میتواند بر موفقیت یا ناکامی این دوره اثر بگذارد.
به بهانه انتشار مجموعه ۱۲ جلدی با عنوان "تجربه های جهانی بازسازی پسا جنگ" توسط دکتر رحمانی و همکاران به سراغ ایشان رفتیم تا به بررسی وضعیت ایران در دوران پساجنگ و چگونگی انجام بازسازی در این مقطع، بپردازیم.
جبار رحمانی، انسان شناس و عضو هیات علمی موسسه مطالعات فرهنگی و اجتماعی است که مشروح این گفت و گو را در ادامه میخوانید.
طی چند ماه اخیر و با فروکاستن از شدت جنگ، وارد دوره بازسازی شدهایم. نسبت دولت با بحث بازسازی چیست و این نسبت در کشورهایی که تجربه مشابهی داشتند، به چه شکل بوده است؟ …
