بازار
پاسخ به این پرسش در فقه اسلامی به سادگی یک «بله» یا «خیر» نیست. اساساً باید میان جراحی برای درمان یا ترمیم یک نقص با جراحی‌ای که صرفاً با هدف افزایش زیبایی انجام می‌شود تفاوت گذاشت. افزون بر آن، حتی در جراحی زیبایی صرف نیز باید پرسید آیا عمل فی‌نفسه مجاز است؟ آیا موجب ضرر قابل توجه می‌شود؟ آیا مستلزم نگاه یا لمس نامحرم است؟ آیا غرض عقلایی دارد؟ آیا در آن فریب و تدلیس وجود دارد؟ و آیا شخص صرفاً در حال استفاده از اختیار خود نسبت به بدنش است یا تحت فشارهای بیمارگونه اجتماعی و روانی تصمیم می‌گیرد؟
پژوهش‌های فقهی معاصر نیز نشان می‌دهند که میان فقها درباره مشروعیت جراحی زیبایی اختلاف دیدگاه وجود دارد؛ برخی آن را جایز دانسته‌اند و برخی با تفصیل میان انواع و شرایط مختلف، حکم متفاوتی ارائه کرده‌اند. در یک پژوهش جدید در حوزه فقه و حقوق پزشکی نیز دو معیار «غرض عقلایی» و «نبود ضرر» به عنوان معیارهای مهم مشروعیت جراحی زیبایی مطرح شده است [۱].
زیبایی در اسلام، یک ارزش منفی نیست
نقطه آغاز بحث را نباید با این پیش‌فرض گذاشت که اسلام اساساً با زیبایی مخالف است. در قرآن، اصل آراستگی نفی نشده است. آیه ۳۱ سوره اعراف مؤمنان را به گرفتن زینت خویش هنگام حضور در عبادت فرا می‌خواند و در آیات و روایات اسلامی نیز اصل زیبایی و پاکیزگی با زندگی مؤمنانه ناسازگار معرفی نشده است.
بنابراین، مسئله فقهی این نیست که «آیا انسان می‌تواند زیبا باشد؟»؛ پاسخ روشن است: زیبایی فی‌نفسه امر مذمومی نیست. سؤال دقیق‌تر این است که برای رسیدن به زیبایی، چه نوع تصرفی در بدن مجاز است و این تصرف تحت چه شرایطی قرار می‌گیرد؟ …
