جنگ مرکب، به این معنی است که جنگ لایههای مختلف آشکار و نهان دارد. لایه آشکارش، بمباران مراکز درمانی و خدماتی مثل انستیتو پاستور و مراکز دانشگاهی و آموزشی مانند دانشگاه شریف و مدرسه میناب و پلها، مانند پل کرج و مراکز نظامی است. این وجه آشکار جنگ است.
دوم: بایست هوشمندانه و با تأمل پدیده «دفاع» که امری ملی و میهنی و اعتقادی است، از «جنگ و جنگطلبی» تفکیک شود. هر قدر دفاع، امری پسندیده و ستودنی است؛ جنگطلبی امری نکوهیده و محکوم و مذموم است. منشور سازمان ملل هم دفاع را امری موجه تلقی میکند.
حتی جنگافروزان مانند نتانیاهو، در نابود کردن غزه و کشتار فلسطینیها، مزورانه به استفاده از «دفاع» متوسل میشوند. اروپاییها هر وقت میخواهند کشتار فلسطینیها را توجیه کنند، میگویند اسرائیل حق ذاتی دفاع از خود را داراست!
در ماده ۵۱ منشور ملل متحد، حق دفاع در برابر تجاوز ارتش بیگانه در نظام حقوق بینالملل به رسمیت شناخته شده است. این حق یکی از پایهایترین اصول حقوق بینالملل عرفی و قراردادی برای حفظ بقای دولتهاست: «هیچ یک از مقررات این منشور به حق ذاتی دفاع مشروع (فردی یا دستهجمعی) در صورتی که حملهای مسلحانه علیه یکی از اعضای ملل متحد رخ دهد، خللی وارد نمیآورد.» …
