بازار
این نوع موضع‌گیری‌ها زمانی ابعاد نگران‌کننده‌تری به خود می‌گیرد که با گزاره‌های اثبات‌نشده از «اراده عمومی» همراه میشود. ادعا‌هایی نظیر موافقت ۷۰ درصدی شهروندان با تغییر دکترین هسته‌ای، طی روزهای گذشته در حالی مطرح شدهکه نهاد‌های تخصصی افکارسنجی داخلی، از جمله مرکز افکارسنجی دانشجویان ایران (ایسپا)، صراحتاً اعلام کرده‌اند تاکنون هیچ نظرسنجی رسمی یا علمی در این زمینه انجام نداده‌اند. بودجه‌های سنگین نظامی و معمای پاسخگویی
اظهارات اخیر سارا فلاحی، عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس شورای اسلامی نیز در همین راستا قابل بررسی است. این نماینده مجلس در اظهاراتی شگفت‌انگیز پیشنهاد می‌دهد برای خرید سوخو-۳۵ و سوخو-۵۷ شماره حساب اعلام شود، چرا که «اگر مردم بدانند مبلغ چقدر است، تا فردا آن را تأمین میکنند»!
اظهارات این‌چنینی از چند منظر نیازمند واکاوی کارشناسی است. نخست آنکه با توجه به اعتبارات بخش دفاعی و نظامی در ساختار بودجه کشور که ارقام قابل‌توجهی را به خود اختصاص می‌دهند، چه نیازی به این کارها است؟ شهروندان؛ از حاشیه‌نشینی در تصمیم‌سازی تا میدان‌داری در هزینه‌ها
تناقض اصلی در رویکرد‌های این‌چنینی، جابجایی جایگاه شهروندان در معادلات کلان کشور است. در فرآیند‌های تصمیم‌سازی کلان، تدوین سیاست خارجی و تعیین اولویت‌های بودجه‌ای، جامعه معمولاً نقشی … …
