بازار
در میانه این ناآرامی‌ها، جریان‌های راستگرا نیز می‌کوشند مطالبات اقتصادی و اجتماعی معترضان را به ابزاری برای تضعیف رقیبان و گسترش نفوذ خود تبدیل کنند؛ مسیری که در آن، گرانی و بحران خدمات عمومی به موضوعاتی چون مهاجرت، امنیت و مخالفت با سیاست‌های اتحادیه اروپا پیوند می‌خورند.
با این حال، اعتراض‌های معیشتی الزاماً به معنای حمایت از راست افراطی نیست و پرسش اصلی این است که این جریان‌ها چگونه از نارضایتی عمومی بهره می‌گیرند و چه نسبتی میان شعارهای آنان و مطالبات واقعی معترضان وجود دارد؟
گرانی به‌مثابه سوخت پوپولیسم
خیابان‌های اروپا در روزهای اخیر به صحنه اعتراض‌هایی تبدیل شده‌اند که گرانی، بحران مسکن، دستمزدهای ناکافی و افت کیفیت خدمات عمومی را هدف گرفته‌اند. در فرانسه، وزارت کشور شمار شرکت‌کنندگان در تظاهرات ۱۷ اکتبر ۲۰۲۶ (۲۵ مهر ۱۴۰۵) را حدود ۵۵۰ هزار نفر اعلام کرد، در حالی که برگزارکنندگان از حضور ۸۰۰ هزار نفر خبر دادند.
این اعتراض‌ها در شماری از شهرها با آتش‌سوزی، غارت فروشگاه‌ها و درگیری با پلیس همراه شد و صدها نفر بازداشت شدند. همزمان، ایتالیا، بلژیک و پرتغال نیز شاهد تجمع‌ها و ناآرامی‌هایی با محور مطالبات اقتصادی بودند و در اسپانیا، بحران مسکن به یکی از کانون‌های اصلی اعتراض تبدیل شد. به گزارش خبرگزاری فرانسه و رسانه‌های اروپایی، این اعتراض‌ها با وجود تفاوت در خواسته‌ها، از نارضایتی مشترک نسبت به هزینه‌های روزمره و آینده اقتصادی حکایت دارند.
در چنین فضایی، جریان‌های راستگرا می‌کوشند نارضایتی خیابانی را به فرصتی برای تضعیف رقیبان سیاسی تبدیل کنند. روزنامه گاردین در ۲۱ اکتبر (۲۹ مهر ۱۴۰۵) گزارش داد که رهبران راست افراطی در فرانسه و آلمان، ناآرامی‌ها را نشانه شکست دولت‌های مستقر معرفی کرده و آنها را به موضوعاتی مانند مهاجرت و سیاست‌های مرزی پیوند زده‌اند. …
