به گزارش عصر ایران به نقل از المانیتور، طبق قوانین اسرائیل، رئیس‌جمهور مأموریت تشکیل دولت را به نماینده‌ای می‌سپارد که معتقد است بهترین شانس را برای این کار دارد. معمولاً این فرد رهبر بزرگ‌ترین حزب است، اما الزاماً همیشه چنین نیست.
بلوک آیزنکوت روی کاغذ می‌تواند با همسو شدن با احزاب عرب به اکثریت پارلمانی دست یابد و نخست وزیر شود اما چنین ائتلافی معادل خودکشی سیاسی خواهد بود.
دیدگاه غالب در اسرائیل این است که اکثر رأی‌دهندگان یهودی با ورود احزاب عرب به ائتلاف حاکم مخالفت دارند. تنها سیاستمداری که مواق ورود اعراب به دولت است، نفتالی بنت نام دارد.
از سوی دیگر نتانیاهو شب سه‌شنبه سخنانی ایراد کرد که عملاً بیانیه پیروزی تلقی می‌شد. او در برابر هوادارانش در مرکز همایش‌های اورشلیم مدعی شد که بلوک راستگرای او «اکثریت قاطع» را در میان رأی‌دهندگان یهودی کسب کرده و خواستار تشکیل «دولت قدرتمند ملی و راست‌گرا» شد. احتمالات پیش رو
از نظر فنی، آیزنکوت می‌تواند دولتی اقلیت با حمایت بیرونی دو حزب عرب، یا حتی با ورود رعم به دولت، تشکیل دهد. اما احتمال چنین ترتیبی بسیار کم است، نه تنها به این دلیل که او بارها تعهد داده است دولتی صهیونیستی تشکیل دهد، بلکه زیرا شرکای او در آنچه «بلوک تغییر» نامیده می‌شود (آویگدور لیبرمن، رهبر حزب «اسرائیل بیتنا»، و بنت، رئیس حزب «همراه») احتمالاً از چنین اقدامی حمایت نخواهند کرد.
نتانیاهو می‌تواند تلاش کند نمایندگان اپوزیسیون را به فرار به سمت اردوی خود ترغیب کند تا ۶۱ کرسی مورد نیاز برای اکثریت پارلمانی را تأمین نماید. با توجه به فضای سیاسی فعلی و محاسبات انتخاباتی، چنین انشقاق‌هایی بعید است، هرچند غیرممکن نیست.
نتانیاهو که زمانی روابط گرمی با منصور عباس، رهبر حزب رعم، داشت، می‌تواند با حزب او نیز تماس بگیرد. چنین حرکتی معیار جدیدی برای بدبینی سیاسی تعیین خواهد کرد. …
دانلود از کافه بازار
