بازار
گزارش‌ها حاکی از آن است که متحدان نتانیاهو و چهره‌های نزدیک به دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، تشکیل یک کابینه وحدت اضطراری با آیزنکوت را مورد بحث قرار داده‌اند؛ گزینه‌ای که می‌تواند مسیری محتمل برای بقای نتانیاهو در قدرت فراهم کند. این در حالی است که حزب «با هم» به رهبری نفتالی بنت اعلام کرد که در مشورت‌ها، آیزنکوت را به‌عنوان نامزد نخست‌وزیری به هرتزوگ، رئیس رژیم صهیونیستی، معرفی خواهد کرد (دنیای اقتصاد در گزارش‌هایی از جمله «شبه بن بست کنست ۲۶»؛ «آیا نتانیاهوهای جدید در راهند؟» و «تغییر مهره‌ها بدون تغییر پارادایم» به تفصیل به این مسائل پرداخته بود). به هر روی، بلوک ۵۳کرسیِ نتانیاهو شامل حزب لیکود با ۲۷کرسی، شاس با ۶کرسی، اتحاد یهودیت توراتی با ۷کرسی، اوتسما یهودیت (قدرت یهودی) با ۷کرسی و صهیونیسم مذهبی با ۶کرسی است. همچنین ۲۶کرسی هم در اختیار شرکای مذهبی، حریدی (ارتدوکس افراطی) و راست‌گرای افراطی نتانیاهو است که اهرم فشار قابل‌توجهی به‌ویژه در زمینه‌های نظام‌وظیفه، شهرک‌سازی‌ها و بودجه در اختیار آنها بر سر ائتلاف قرار می‌دهد. اردوگاه حاکم از ۶۸کرسی در کنست قبلی به ۵۳کرسی سقوط کرد و توانایی خود را برای حکمرانی مستقل از دست داد.
«عادل شدید»، کارشناس مسائل اسرائیل، توصیف این نتیجه به‌عنوان یک «پیروزی واقعی» را رد کرده و می‌گوید این وضعیت نشان‌دهنده افت شدید در قدرت سیاسی اردوگاه حاکم است. وی استدلال می‌کند که برتری عددی نتانیاهو بر آیزنکوت بدون داشتن ظرفیت تشکیل کابینه، معنای چندانی ندارد. او توضیح می‌دهد: «پیروزی انتخاباتی با تعداد کرسی‌ها سنجیده می‌شود؛ درحالی‌که پیروزی در تشکیل کابینه با توانایی جلب ۶۱ امضا و ایجاد یک ائتلاف پایدار اندازه گرفته می‌شود.» ازسوی‌دیگر، «سعد نمر»، استاد علوم سیاسی در دانشگاه بیرزیت، ارزیابی صریح‌تری ارائه می‌دهد. او می‌گوید پیشتازی نتانیاهو «نه یک پیروزی واقعی است و نه نشانه‌ای از ثبات سیاسی، بلکه گامی ناقص است که یک بحران ساختاری را بازتاب می‌دهد. اسرائیل دیگر میان چپ و راست دست به انتخاب نمی‌زند، بلکه در حال رأی‌دادن از درون یک چارچوب بسته راست‌گراست.» ۱۹ کرسی سرنوشت‌ساز عربی …
