شناسه‌دار شدن کارت سوخت جایگاه‌داران؛ سد راه قاچاق بنزین

به گزارش خبرنگار مهر، مردمی که این روزها پشت جایگاه های عرضه بنزین منتظر نوبت سوخت‌گیری هستند، شاید ندانند که بخشی از بنزینی که در پالایشگاه‌ها و با هزینه ارزی سنگین تولید می‌شود، هرگز به باک خودرویی نمی‌رسد. بخشی از این سوخت گران‌قیمت، از مسیر کارت‌های سوخت جایگاه‌داران به سمت کارگاه‌های خرد تولید تینر و رنگ، و حتی مرزهای کشور برای قاچاق، سرازیر می‌شود. حال کشور برای قاچاق، سرازیر می‌شود. حالگاه‌داران، این پنجره فرصت برای سودجویان بسته شود؛ سازوکاری که به گفته کارشناسان می‌تواند یکی از مسیرهای پنهان ناترازی بنزین کشور را مسدود کند.

اما این شناسه‌دار کردن چیست؟ چه کسانی از این مسیر سوخت را انحراف می‌دهند؟ و چرا صنایعی مثل تولید تینر و رنگ، به جای خرید حلال مجاز، به سراغ بنزین یارانه‌ای جایگاه‌ها می‌روند؟

بنزین چگونه به تینر و رنگ تبدیل می‌شود؟

برای درک ماجرا باید بدانیم که تولیدکنندگان تینر، حلال رنگ و مواد شست‌وشوی صنعتی، برای ساخت محصول خود به حلال‌های هیدروکربنی نیاز دارند؛ موادی که به‌طور قانونی در بورس انرژی یا از طریق پتروشیمی‌ها با نام‌هایی مثل حلال ۴۰۲ عرضه می‌شوند. اما نکته اینجاست که قیمت این حلال‌ها در بازار، چندین برابر قیمت بنزین یارانه‌ای در جایگاه‌هاست.

این اختلاف قیمت فاحش، انگیزه‌ای سرکشنده برای برخی تولیدکنندگان خرد و غیرمجاز ایجاد می‌کند: به جای خرید حلال استاندارد، بنزین بنزین‌پایه را از جایگاه‌ها تهیه کنند و آن را به تینر تبدیل کنند. از آنجا که خرید بنزین با باک خودرو محدودیت حجمی دارد، این افراد به سراغ روش‌های دیگری می‌روند: سوخت‌گیری فله‌ای و خارج از باک، با استفاده از کارت‌های سوخت جایگاه‌داران.

کارت جایگاه‌دار در گذشته ابزاری بود برای سوخت‌رسانی به خودروهایی که به هر دلیل کارت شخصی نداشتند یا از سامانه خارج بودند. اما همین ابزار مفید، به معبر ورود سوخت به بازار غیررسمی تبدیل شد؛ به‌گونه‌ای که برخی با استفاده از این کارت‌ها، بنزین را در دبه، گالن و مخازن مخفی وانت‌ها تخلیه می‌کردند. نبود اتصال میان کارت جایگاه و هویت فرد سوخت‌گیرنده، ردیابی این تراکنش‌های مشکوک را تقریباً غیرممکن می‌ساخت.

شناسه‌دار شدن یعنی چه؟ …