به گزارش همشهری آنلاین، ساعت از ۸ شب گذشته بود. خستگی یک روز کاری طولانی بر تن علیرضا فلاحی، نیروی خدمات بیمارستان مرودشت، مانده بود و مثل همیشه دوچرخه تنها وسیلهای بود که او را از محل کار به خانه میرساند. در مسیر بازگشت، لاستیک دوچرخه به چیزی برخورد کرد. با پای راست ضربهای به آن زد. تصور میکرد زبالهای در مسیر افتاده است، اما وقتی در آن را باز کرد، با صحنهای روبهرو شد که برای چند لحظه باورش نمیشد؛ طلا و اشیای قیمتی که ارزششان حدود ۴۰ میلیارد تومان بود.
شاید در آن لحظه بسیاری از آرزوهای دستنیافته زندگیاش از مقابل چشمانش عبور میکرد؛ خانهای آسودهتر، آیندهای مطمئنتر برای دخترش و سالهایی که با حقوق محدود و سختی کار سپری کرده بود، اما ذهن او پیش از هر چیز به سمت صاحب اموال رفت؛ کسی که احتمالاً در جستوجوی دارایی گمشدهاش، روزهای سختی را میگذراند.
فلاحی در آن شب تصمیمی گرفت که روایتش فراتر از پیدا کردن یک گنج چند ۱۰ میلیاردی است؛ روایت انتخاب انسانیت در روزگاری که دغدغه معیشت سایه سنگینی بر زندگی بسیاری از خانوادهها انداخته است.
تمام آرزویم ساختن آیندهای بهتر برای دخترم است
«حدود ۴ سال است در بخش خدمات بیمارستان و شبکه بهداشت و درمان شهرستان مرودشت کار میکنم. یک دختر دارم که کلاس چهارم ابتدایی است و تمام آرزویم ساختن آیندهای بهتر برای دخترم است؛ دارای معلولیت در بینایی هستم و چشم سمت چپم مصنوعی است.
زندگی من هم مثل خیلی از مردم با حسابوکتاب دخلوخرج میگذرد. حقوقم حدود ۲۳ میلیون تومان است و با همین درآمد باید هزینههای زندگی را تأمین کنم و به فکر آینده دخترم باشم. هر پدری آرزو دارد فرزندش زندگی بهتری از خودش داشته باشد؛ من هم از این قاعده مستثنای نیستم.» از اضافهکاری ناگهانی و پیدا کردن طلا تا جستجوی ۱۰ روزه برای یافتن صاحبشان …

بازار

































































































































































