چای ایرانی؛ مسیر باغ تا بازار

  شیما جهان‌بخش‌ گروه ایران زمین  /   از طرف دیگر، کارخانه‌دار هم باید چای خشک تولید شده را بفروشد تا بتواند هزینه‌هایش را جبران کند. به همین دلیل، افزایش قیمت خرید برگ سبز اگرچه خبر خوبی برای چایکاران است اما به ‌تنهایی نشان نمی‌دهد درآمد آنها چقدر بیشتر شده است. می‌توان گفت تا زمانی که چای ایرانی جای خود را در قفسه‌های فروشگاه‌ها باز نکرده است، درآمد و افزایش قیمت موجود، نه چایکار را راضی می‌کند و نه کارخانه‌دار را.

آمارهای سازمان چای کشور نیز در مقاطع مختلف فصل برداشت، از خرید بیش از ۱۰۰ هزار تن برگ سبز حکایت داشته‌اند. با این حال، برای فهم وضعیت چایکاران باید دید پس از برداشت محصول و پرداخت هزینه‌ها، چه میزان درآمد برای آنها باقی می‌ماند.

چشم‌انتظار آخرین چین

«محمد میرفلاحتی‌نژاد»، چایکار لاهیجانی، شرایط آب‌وهوایی و قیمت برگ سبز امسال را در مقایسه با سال‌های گذشته بهتر می‌داند، اما هنوز درباره درآمد نهایی‌اش مطمئن نیست. او به «ایران» می‌گوید:«برداشت چین اول و دوم خوب بوده، اما در چین سوم محصول کمتری داشتیم. حالا هم که روزهای پایانی برداشت پاییزه است، هنوز معلوم نیست چای خشک را با چه قیمتی می‌توانیم بفروشیم و در نهایت چقدر برایمان صرفه دارد.»

این چایکار امیدوار است برداشت پاییزه بخشی از کاهش محصول در چین سوم را جبران کند، اما به گفته او، میزان برداشت به ‌تنهایی برای مشخص شدن درآمد کافی نیست. چایکاری که هزینه نگهداری باغ و برداشت محصول را می‌پردازد، در نهایت باید بتواند چای خشک تولید شده را نیز با قیمت مناسبی بفروشد.

به همین دلیل، افزایش نرخ خرید برگ سبز زمانی بیشتر به چشم می‌آید که هزینه‌های باغداری هم در نظر گرفته شود و باغدار بداند از حاصل یک فصل کار، چه میزان درآمد برایش باقی می‌ماند.

کارخانه‌دار هم نگران فروش است

مشکل فروش چای خشک فقط به درآمد چایکار مربوط نمی‌شود. کارخانه‌های چای‌سازی نیز پس از خرید برگ سبز و پرداخت هزینه‌های فرآوری، باید محصولشان را بفروشند تا بتوانند سرمایه لازم برای ادامه کار را تأمین کنند. …