بازار
در گوشه‌ای از راهرو مجتمع قضایی خانواده اما دختر جوانی فارغ از این همه هیاهو سرش در گوشی تلفن همراه و همه حواسش به محتویات صفحات مجازی بود. با اشاره دست صفحات را بالا و پایین می‌کرد و با دیدن فیلم و عکس و متنی گاهی لبخند می‌زد و گاهی شروع به نوشتن می‌کرد. چند قدم آن‌طرف‌تر، پسر جوانی با چهره‌ای پریشان ایستاده بود و به رفتار و حرکات او خیره مانده و گاه از روی حسرت سری تکان می‌داد.
در همین لحظه مأموری از ته سالن آمد و شماره پرونده‌ای را اعلام کرد و گفت طرفین جلسه ساعت نه و نیم بیایند داخل. همان دختر جوان به همراه همسرش جلو رفتند. مأمور گوشی دختر جوان را گرفت و اجازه ورود داد.
وقتی زوج جوان وارد شعبه شدند با فاصله از هم روی صندلی نشستند و قاضی پس از چند دقیقه رو به پسر جوان کرد و گفت: پسرم چرا دادخواست طلاق دادی توضیح بده ببینم ماجرای زندگی شما چیست و چرا می‌خواهی جدا شوی؟
اما به جای او همسرش بلند شد و گفت: چون نمی‌تواند ببیند من پیشرفت می‌کنم و پول درمی‌آورم و می‌خواهم مستقل باشم. از وقتی در فضای مجازی صفحه‌ام پربازدید شده، شوهرم شروع کرده به ناسازگاری.
قاضی نگاهی به او انداخت و گفت: فکر کنم من از همسرت سؤال پرسیدم. شما بنشین هر وقت نوبتت شد، صحبت کن. همه دنیا اجازه داشتند به زندگی ما نگاه کنند
بهنام که تا آن لحظه سکوت کرده بود، آهی کشید و گفت: «آقای قاضی از چه بگویم از بدبختی زندگیم بگویم؟ از این عشق بلاگری همسرم بگم؟ واقعا نمی‌دانم جناب قاضی من با پیشرفت همسرم اصلا مخالف نبودم و نیستم. اتفاقا خودم کمکش کردم؛ برایش گوشی مدل بالا خریدم و وسایل مورد نیازش را تهیه کردم. مشکل من با لیلا این بود که کم‌کم احساس کردم دیگر در زندگیش جایی ندارم. بلاگری کردن جای من را گرفته. انگار همه دنیا اجازه داشتند به زندگی ما نگاه کنند و نظر بدهند، جز خود من که همسرش بودم و شریک زندگیش. …
